“Codependentie tussen instanties: hoe falende systemen mijn leven tekenden” ||“Codependency between agencies: How failed systems shaped my life”

Codependentie tussen instanties: een persoonlijk verhaal over falen en gemiste hulp

In 2015 werd ik het slachtoffer van een schrijnende vorm van codependentie — niet tussen mensen, maar tussen instellingen. Instanties die elkaar vasthielden in hun fouten, in plaats van mij als mens centraal te stellen.

Een medische fout als beginpunt

Eind 2010 kreeg ik een verkeerde medische diagnose. De gevolgen waren ernstig en hebben mijn leven ingrijpend veranderd. Wat toen al ontbrak, was erkenning en herstel.

Een tragedie die alles veranderde

In 2015 pleegde mijn tweede echtgenote zelfmoord. Niet zomaar, maar als gevolg van een reeks fouten door verschillende instellingen. Ze werd niet gehoord, niet geholpen, en uiteindelijk niet beschermd. Haar dood was geen individueel drama, maar een systeemfalen.

De zogenaamde steunvergadering

Na haar overlijden werd een vergadering georganiseerd met vertegenwoordigers van 16 verschillende instanties. Het doel? Mij steunen. De realiteit? Ze kwamen vooral samen om zichzelf te beschermen tegen aansprakelijkheid.

Niemand wees mij op het bestaan van een fonds voor medische ongevallen. Een simpele verwijzing had een wereld van verschil kunnen maken. In plaats daarvan eindigde de bijeenkomst met een vage belofte: iedereen zou “persoonlijk nadenken” over mogelijke hulp en dit doorgeven aan één centrale persoon.

Het enige voorstel: euthanasie

Het enige concrete voorstel dat ik nadien ontving, kwam van de arts die verantwoordelijk was voor de verkeerde diagnose. Zijn suggestie? Euthanasie.

Dat was geen hulp. Dat was een afrekening.

Codependentie in systemen

Wat ik heb meegemaakt is een extreme vorm van institutionele codependentie. Instanties die elkaar vasthouden, elkaar beschermen, en daardoor collectief falen. Het individu — in dit geval ik — raakt verloren in het web van bureaucratie, angst voor aansprakelijkheid en gebrek aan moed.

Wat ik nodig had

Ik had erkenning nodig. Een luisterend oor. Praktische hulp. Een weg naar herstel. Wat ik kreeg was stilte, bureaucratie en een voorstel om mijn leven te beëindigen.

🟦 Inleiding

Opmerking bij de reacties hieronder: Ik had over dit onderwerp eerder al een bericht gepubliceerd op een andere website. De reacties die je hieronder leest, zijn afkomstig van mensen die toen op dat oorspronkelijke bericht hebben gereageerd. Ik heb ze hier overgenomen omdat ze de emotionele impact en herkenbaarheid van mijn verhaal goed weergeven.

Soms faalt een systeem niet door één fout, maar door een web van fouten waarin niemand verantwoordelijkheid neemt. In dit verhaal deel ik hoe ik — als individu — verstrikt raakte in een netwerk van instellingen die elkaar vasthielden in hun eigen belangen. Wat begon met een verkeerde medische diagnose, eindigde in een tragedie en een schrijnend gebrek aan hulp. Dit is geen aanklacht uit wrok, maar een oproep tot bewustwording: over hoe codependentie tussen instanties levens kan breken.

💔 Verdriet en medeleven

“Ik ben diep geraakt door wat je hebt meegemaakt. Het verlies van je echtgenote en de manier waarop je werd behandeld door de instanties is hartverscheurend. Niemand verdient zo’n eenzame strijd.”

“Je verhaal heeft me doen huilen. Het is onvoorstelbaar dat mensen zo in de steek gelaten kunnen worden door een systeem dat juist zou moeten beschermen.”

😡 Woede en verontwaardiging

“Hoe is het mogelijk dat 16 instanties samenkomen en niemand jou wijst op een fonds dat je had kunnen helpen? Dat is geen nalatigheid, dat is institutioneel falen.”

“Een arts die een fout maakt en dan euthanasie voorstelt? Dat is niet alleen onethisch, dat is mensonterend.”

😢 Herkenning en verbondenheid

“Ik herken mezelf in jouw verhaal. Ook ik heb te maken gehad met medische fouten en een muur van bureaucratie. Je woorden geven mij kracht om mijn eigen verhaal te delen.”

“Dank je dat je dit durft te delen. Je geeft een stem aan velen die stil zijn gebleven uit angst of schaamte.”

🙏 Respect en bewondering

“Wat een moed om dit te publiceren. Je hebt niet alleen je pijn gedeeld, maar ook een systeem aangeklaagd dat dringend moet veranderen.”

“Je verhaal is een wake-up call. Ik hoop dat beleidsmakers dit lezen en beseffen wat hun beslissingen betekenen voor echte mensen.”

💡 Reflectie en bewustwording

“Ik werk zelf in de zorg en dit verhaal heeft me diep aan het denken gezet. We moeten beter luisteren, beter handelen, en vooral: beter mens zijn.”

“Ik had nooit stilgestaan bij hoe instellingen elkaar kunnen vasthouden in fouten. Jouw verhaal opent mijn ogen.”

🟥 Slotparagraaf

Mijn verhaal is geen uitzondering. Het is een spiegel voor een systeem dat te vaak faalt in het erkennen van menselijke pijn. Codependentie tussen instellingen leidt tot stilstand, tot het wegduwen van verantwoordelijkheid, en tot het vergeten van de mens achter het dossier. Ik deel dit niet om medelijden op te wekken, maar om een gesprek op gang te brengen. Over herstel. Over moed. Over het doorbreken van de cirkel. Want pas als we durven kijken naar wat misgaat, kunnen we bouwen aan wat beter moet.

Van alle vertegenwoordigers van de 16 instanties die destijds zijn samengekomen, is er achteraf slechts één persoon geweest die nog gereageerd heeft.

Op het moment dat ik ontdekte dat er een fonds bestond voor de vergoeding van medische ongevallen, heb ik dit aangekaart bij de arts die verantwoordelijk was voor de verkeerde diagnose — een diagnose met zware gevolgen voor mijn gezondheid en leven. Pas onder aanzienlijke druk heeft hij het dossier ingevuld. Enkele dagen later kreeg ik het echter terug, met de mededeling dat de verjaringstermijn voor het indienen inmiddels was verstreken.

Ik nam contact op met de enige persoon van een betrokken instantie met wie ik nog een werkrelatie had. Om juridische procedures te vermijden, noem ik hier geen namen. Toen ik haar hierover sprak, zei ze: “Sorry Theo, ik wist het niet. Vanuit mijn dienst moet ik zoveel weten, dat ik onmogelijk alles kan weten.”

Die woorden waren pijnlijk, maar haar houding daarna was oprecht. Ze heeft me achteraf zoveel morele steun gegeven, dat ze — op een menselijke manier — het materiële verlies deels heeft gecompenseerd. Niet met geld, maar met empathie, betrokkenheid en respect. En dat was, in een wereld van dossiers en procedures, misschien wel het meest waardevolle gebaar.

Waar ik de moed vandaan haal om dit alles te publiceren?

Omdat ik niets meer te verliezen heb.

Ik bevind me in een situatie waarin ik niemand meer heb. Geen ouders, geen broers of zussen, geen kinderen. Mijn leven speelt zich af in een kleine gehuurde studio, omringd door wat oude spullen die samen nog geen driehonderd euro waard zijn. Buiten mijn hond Jefke, een oude PC en mijn schrijftalent, bezit ik niets meer.

Sinds 2017 deed ik vrijwilligerswerk in een woonzorgcentrum. Dat gaf me houvast, een reden om ’s ochtends op te staan. Maar ook daar werd die kleine bron van betekenis me ontnomen. Door aanhoudende pesterijen van één persoon — pesterijen waar de directie niets tegen ondernam — werd ik uiteindelijk gedwongen mijn ontslag te geven. De plek waar ik me nuttig voelde, waar ik iets kon betekenen, werd onveilig.

Wat blijft er dan nog over?

Mijn pen. Mijn woorden. Mijn vermogen om te schrijven.

En dus gebruik ik dat talent. Niet om medelijden op te wekken, maar om onrecht aan te kaarten. Om te getuigen. Om te laten zien wat er gebeurt als systemen falen en mensen vergeten worden. Mijn verhaal is geen aanklacht uit wrok, maar een roep om erkenning. Want als ik zwijg, blijft alles zoals het is. En dat is ondraaglijk.

Een woord van dank

Ondanks alles wat ik heb meegemaakt, wil ik niet nalaten mijn oprechte dank uit te spreken aan de enkelen die me zijn blijven steunen — niet uit verplichting, maar uit menselijkheid.

Aan de persoon van de instantie die me niet liet vallen, die bleef luisteren en helpen waar mogelijk, ondanks de beperkingen van het systeem: dank je. Jouw betrokkenheid was een zeldzaam lichtpunt.

Aan mijn neef I., die me niet alleen als familielid maar als mens is blijven zien, en aan die paar anderen die me onvoorwaardelijk zijn blijven steunen — jullie weten wie jullie zijn — jullie steun heeft me letterlijk op de been gehouden. Zonder jullie had ik dit aardse tranendal al lang verlaten.

Jullie aanwezigheid, jullie woorden, jullie geloof in mij… ze hebben me geholpen om door te gaan. En nu gebruik ik mijn schrijftalent om datgene wat mij is aangedaan niet in stilte te laten verdwijnen, maar om het een stem te geven. Jullie steun heeft die stem mogelijk gemaakt.

Tot slot: een warme oproep

Aan iedereen die zich herkent in mijn verhaal — die ooit vastzat in een web van fouten, onrecht of institutionele kilte — wil ik dit zeggen: Geef de moed niet op.

Jouw stem telt. Jouw ervaring doet ertoe. Laat je niet het zwijgen opleggen door systemen die liever wegkijken dan erkennen.

Reageer gerust in het reactieformulier hieronder. Deel je verhaal, je gedachten, je steun. En als deze boodschap je raakt, help dan mee om ze te verspreiden via de social-media deelknoppen onder dit bericht. Samen kunnen we tonen dat het genoeg is geweest. Genoeg onverschilligheid. Genoeg stilzwijgen. Genoeg is genoeg.

✉️ Waarom inschrijven op onze nieuwsbrief?

Onze nieuwsbrief is méér dan zomaar een e-mail. Het is jouw persoonlijke toegangspoort tot inspiratie, verhalen, tips en updates die je nergens anders vindt.

🔒 Jouw privacy is onze prioriteit We houden net zo weinig van spam als jij. Je gegevens worden nooit gedeeld met derden en uitsluitend gebruikt voor deze nieuwsbrief.

✅ Belangrijk: Na inschrijving ontvang je een bevestigingsmail. Klik op de link om je inschrijving te voltooien — zo weten we zeker dat jij het bent, en niet een spamrobot.

Sluit je aan bij meer dan 324.000 abonnees en laat je inspireren. Typ je e-mailadres hieronder en klik op Abonneren.

💡 Belangrijk: Na uw inschrijving ontvangt u een bevestigingsmail. Vergeet niet om deze te openen en te klikken op de bevestigingslink. Dit extra stapje is geen formaliteit — het is een belangrijke beveiliging tegen misbruik, spamrobots en kwaadaardige hackers. Zo weten we zeker dat u het bent, en niet iemand anders.