🌟 Hoe Herinneringen Bruggen Bouwen bij Dementie ||How Memories Build Bridges in Dementia🌟

Hoe Herinneringen Bruggen Bouwen bij Dementie Een persoonlijk verhaal van Theo-Herbots, gedreven vrijwilliger

Sommige momenten blijven je bij alsof ze gisteren gebeurden. Niet omdat ze luid of opvallend waren, maar omdat ze zachtjes je hart binnenwandelen en daar blijven wonen. Dit is zo’n moment — het verhaal van hoe ik verbinding vond met mensen met dementie, precies daar waar anderen geen ingang meer zagen.

Wat ik vandaag doe, is niet zomaar ontstaan. Het is gegroeid uit jaren van zorgen, zoeken, twijfelen en toch telkens weer verdergaan. Ik heb lange tijd gezorgd voor een dementerend ouder familielid, een psychisch zieke partner en twee kleine kinderen. Die periode was zwaar, maar ook vormend. Ze leerde me wat nabijheid écht betekent: aanwezig blijven, ook wanneer woordeHow Memories Build Bridges in Dementian verdwijnen, wanneer gedrag verandert, wanneer liefde een andere taal krijgt.

In die jaren verzamelde ik niet alleen een schat aan praktijkervaring, maar ook kennis. Ik volgde talloze cursussen, las boeken, zocht antwoorden, zocht manieren om beter te begrijpen hoe je iemand kunt bereiken wanneer de wereld voor hen steeds kleiner wordt. En hoe je jezelf daarbij niet verliest.

Die inzet werd gezien. Samana verkoos mij tot Mantelzorger van het Jaar — een erkenning die ik nog altijd koester. Niet als een titel, maar als een stille bevestiging dat liefdevolle zorg, hoe moeilijk ook, een kracht is die levens raakt.

En misschien is dat wel het mooiste van alles: dat uit pijn, verantwoordelijkheid en volgehouden liefde iets nieuws kon groeien. Een project dat mensen verbindt. Een manier van werken die deuren opent waar anderen alleen muren zagen. Een zachte herinnering dat echte menselijkheid nooit verloren gaat, zolang iemand bereid is om te blijven kijken, blijven luisteren, blijven voelen.

🔹 De deur die openging naar nieuwe kansen 🚪🌈

Ik vergeet het nooit. Ik stapte de afdeling van jong-dementerenden binnen. De deur ging open… en plots staken alle bewoners hun armen naar mij uit. Alsof ze me herkenden. Alsof ik thuishoorde in hun wereld.

De psychologe die al een uur vruchteloos probeerde contact te maken, keek me verbijsterd aan: “Hoe kan dat? Ik krijg geen reactie, en gij komt binnen en iedereen opent zich.”

Voor mij voelde het niet als magie. Het voelde als menselijkheid. Als thuiskomen.

🧠 Waarom het werkte: het geheime venster van het lange termijn geheugen

De verklaring is eigenlijk eenvoudig — maar tegelijk wonderlijk.

• Het korte termijn geheugen verdwijnt bij dementie.
• Maar het lange termijn geheugen blijft vaak verrassend sterk.

Vraag hen ’s avonds wat ze ’s middags gegeten hebben, en ze weten het niet meer. Maar speel een liedje uit hun jeugd… en ze zingen woord voor woord mee.

Elke woensdag gaf ik samen met een fantastische muziektherapeute muziek- en danssessies. 🎶 Liedjes van vroeger 💃 Ritmes die hen raakten 🕰️ Melodieën die hen terugbrachten naar een veilige tijd

Wanneer ik daarna op de afdeling binnenkwam, zagen ze mij niet als iemand uit het heden. Ze herkenden mij als iemand uit hun verleden — iemand die hen raakte via muziek, via emotie, via herinnering.

Daarom gingen hun armen open. Daarom hadden we contact. Daarom voelde het alsof we elkaar al jaren kenden.

🎵 Muziek als medicijn, dans als verbinding

Muziektherapie is geen luxe. Het is een taal die geen woorden nodig heeft.

• Het activeert herinneringen
• Het opent gesloten deuren
• Het geeft mensen met dementie hun waardigheid terug
• Het creëert verbinding waar taal tekortschiet

Tijdens onze sessies zag ik mensen die anders stil en teruggetrokken waren, plots lachen, zingen, bewegen. Ze leefden weer — al was het maar voor even.

💔 Een prachtig project dat abrupt werd stilgelegd

En dan komt het pijnlijke deel van dit verhaal.

Dit project had toekomst. Ik wilde er een studie van maken, methodes ontwikkelen, anderen inspireren.

Maar één narcistisch persoon saboteerde alles. En nog pijnlijker: directieleden grepen niet in.

Het project werd stopgezet. Niet voor mij — maar voor die bewoners. Voor die mensen die eindelijk weer even voelden dat ze bestonden.

Dat blijft het grootste verdriet.

🌱 Wat ik meeneem — en nooit meer verlies

Ondanks alles blijft dit een van de meest betekenisvolle periodes uit mijn leven. Ik leerde dat:

• ❤️ Verbinding ontstaat via gevoel, niet via woorden
• 🎶 Muziek deuren opent die geen sleutel meer hebben
• 🧓 Mensen met dementie niet “weg” zijn — ze leven in een andere tijd
• 🤝 Een warm hart soms meer bereikt dan alle diploma’s samen

En vooral: Echte menselijkheid gaat nooit verloren, zolang iemand bereid is ze te zien.

✨ Slotwoord van Theo-Herbots, gedreven vrijwilliger

Ik deel dit verhaal omdat het belangrijk is. Omdat het toont hoe krachtig eenvoudige aandacht kan zijn. Omdat ik hoop dat anderen blijven zoeken naar manieren om contact te maken, zelfs wanneer het onmogelijk lijkt.

En omdat ik geloof dat elke mens — ongeacht zijn toestand — recht heeft op warmte, muziek, aanraking en erkenning.

Dit project werd stopgezet, maar de herinneringen leven voort. In mij. En misschien, diep in hun lange termijn geheugen, ook in hen.

🌿 Vervolgstuk — De Stilte Na De Muziek

Mijn verdere ervaringen als vrijwilliger tussen mensen met dementie

Er zijn ervaringen die je vormen, zelfs wanneer je dat op het moment zelf niet beseft. Wat ik meemaakte in het woonzorgcentrum — de warmte, de onverwachte verbinding, de kracht van muziek — heeft me niet alleen geraakt, maar ook veranderd. Dit vervolgstuk gaat over wat er gebeurde ná die eerste bijzondere ontmoetingen. Over wat ik leerde, voelde en meedroeg, lang nadat de muziek was verstomd.

🤝 De kracht van kleine gebaren

Wat me het meest trof, was hoe kleine dingen een wereld van verschil maakten.

• Een zachte aanraking op de schouder
• Een glimlach die niet gehaast was
• Een liedje dat iemand plots weer deed stralen
• Een danspas die een lichaam opnieuw herinnerde hoe het moest bewegen

Ik merkte dat mensen met dementie niet reageren op woorden, maar op energie. Niet op uitleg, maar op aanwezigheid. Niet op logica, maar op emotie.

Wanneer ik binnenkwam, voelde ik dat ze mijn rust, mijn warmte en mijn oprechte aandacht oppikten. Dat was de sleutel. Niet ingewikkeld, niet technisch — gewoon menselijk.

🕰️ Leven in hun tijd, niet in de onze

Een van de grootste lessen die ik leerde, was dat je niet moet proberen hen naar het heden te trekken. Dat lukt niet. En het hoeft ook niet.

Zij leven in een andere tijd. Een tijd die voor hen nog altijd echt is. Een tijd waarin hun ouders nog leefden, hun kinderen nog klein waren, hun jeugd nog dichtbij was.

Wanneer ik meedeinde op hun ritme, in plaats van hen te dwingen in het mijne, gebeurde er iets wonderlijks: We ontmoetten elkaar.

Niet in 2026. Maar ergens in hun herinneringen, waar muziek en emotie nog helder waren.

🎶 Woensdagen vol leven

Elke woensdag werd een feestdag. Niet voor mij — maar voor hen.

• Ze zongen luidop
• Ze lachten
• Ze bewogen, soms voorzichtig, soms verrassend vrij
• Ze keken elkaar aan alsof ze elkaar opnieuw ontdekten

Ik zag mensen die anders stil in hun stoel zaten, plots rechtstaan om te dansen. Ik zag ogen die normaal dof waren, plots fonkelen. Ik zag handen die anders trilden, ritmisch meeklappen.

En telkens opnieuw dacht ik: Dit is waarom ik hier ben.

💬 Gesprekken die geen woorden nodig hadden

Soms zat ik gewoon naast iemand. Geen vragen, geen druk, geen verwachtingen.

En toch gebeurde er iets.

Een hand die de mijne zocht. Een blik die bleef hangen. Een zucht van herkenning. Een glimlach die meer zei dan duizend woorden.

Ik leerde dat communicatie niet altijd taal nodig heeft. Soms is stilte genoeg. Soms is nabijheid het antwoord.

💔 De pijn van afscheid en onbegrip

Het moeilijkste moment kwam toen het project abrupt werd stopgezet. Niet omdat het niet werkte — integendeel. Maar door sabotage van één persoon, en door het zwijgen van mensen die hadden moeten ingrijpen.

Ik voelde verdriet. Niet voor mezelf, maar voor hen.

Voor de bewoners die elke woensdag opnieuw openbloeiden. Voor de mensen die dankzij muziek weer even zichzelf waren. Voor de verbinding die we samen hadden opgebouwd.

Het voelde alsof iemand het licht had uitgedaan in een kamer waar net weer leven was binnengekomen.

🌟 Wat blijft — en nooit meer verdwijnt

Ondanks alles draag ik deze ervaringen met trots en dankbaarheid mee.

• Ik heb geleerd wat echte aanwezigheid betekent
• Ik heb gezien hoe krachtig muziek kan zijn
• Ik heb gevoeld hoe diep mensen met dementie nog kunnen verbinden
• Ik heb ontdekt dat mijn hart daar thuishoorde

En misschien is dat wel de grootste les: Dat je soms meer geeft door gewoon te zijn.

✨ Slotwoord van Theo-Herbots, gedreven vrijwilliger

Dit vervolgstuk schrijf ik niet om terug te kijken met bitterheid, maar met dankbaarheid. Dankbaarheid voor wat ik mocht meemaken. Voor de mensen die mij toelieten in hun wereld. Voor de momenten die me voor altijd zullen bijblijven.

Ik blijf geloven in de kracht van muziek, van menselijkheid, van echte verbinding. En ik blijf dit verhaal delen, omdat het toont dat zelfs in de meest kwetsbare situaties schoonheid schuilt — als je maar bereid bent ze te zien.

📚 De Lessen Die Ik Eruit Meeneem

Wat dementie, muziek en menselijkheid mij écht hebben geleerd

Wanneer je tussen mensen met dementie werkt, leer je niet alleen over hen — je leert vooral over jezelf, over het leven, over wat écht telt. De ervaringen die ik opdeed in het woonzorgcentrum hebben me gevormd op manieren die ik nooit had verwacht. Dit zijn de lessen die ik meedraag, lessen die blijven resoneren, lang nadat de muziek is verstomd.

❤️ 1. Menselijkheid is sterker dan woorden

Mensen met dementie reageren niet op ingewikkelde uitleg of rationele gesprekken. Ze reageren op warmte, op energie, op oprechte aanwezigheid.

• Een zachte blik
• Een rustige stem
• Een hand die niet gehaast is

Dat is wat telt. Dat is wat binnenkomt.

Ik leerde dat je soms meer zegt door niets te zeggen.

🎶 2. Muziek opent deuren die anders gesloten blijven

Muziek is geen therapie — het is magie.

• Het activeert herinneringen
• Het geeft mensen hun identiteit terug
• Het verbindt zonder taal
• Het brengt vreugde waar stilte was

Ik zag mensen die anders stil waren, plots zingen. Ik zag mensen die anders teruggetrokken waren, plots dansen. Ik zag levenslust terugkeren, al was het maar voor even.

Dat vergeet je nooit.

🕰️ 3. Je moet niet proberen hen naar het heden te trekken

De grootste fout die mensen maken, is proberen iemand met dementie “terug te brengen”. Maar zij zijn niet weg — ze zijn gewoon elders.

In een andere tijd. Een andere herinnering. Een andere werkelijkheid.

Wanneer je meegaat in hun wereld, in plaats van hen te dwingen in de jouwe, ontstaat er verbinding. Echte verbinding.

🤲 4. Kleine gebaren hebben grote impact

Ik leerde dat het niet de grote projecten zijn die het verschil maken, maar de kleine momenten:

• Een liedje dat iemand herkent
• Een danspas die iemand durft zetten
• Een glimlach die plots verschijnt
• Een aanraking die geruststelt

Het zijn die momenten die blijven hangen. Die betekenis geven. Die je hart vullen.

🧩 5. Je hoeft geen expert te zijn om verschil te maken

Ik was geen psycholoog. Geen arts. Geen therapeut.

En toch lukte het mij om contact te maken waar anderen vastliepen.

Waarom? Omdat ik luisterde. Omdat ik keek. Omdat ik voelde.

Soms is dat genoeg. Soms is dat precies wat iemand nodig heeft.

💔 6. Niet iedereen ziet de waarde van wat werkt

Een pijnlijke les, maar een belangrijke: Zelfs de mooiste projecten kunnen sneuvelen door sabotage, jaloezie of onbegrip.

Ik leerde dat:

• Niet iedereen het beste voorheeft met bewoners
• Niet elke directie durft ingrijpen
• Niet elke collega de kracht van verbinding begrijpt

Maar ik leerde ook dat je ondanks dat toch trouw moet blijven aan wat je hart zegt.

🌟 7. Wat je geeft, komt altijd terug — al is het niet meteen

De bewoners gaven mij meer dan ik hen ooit kon geven:

• Dankbaarheid
• Herkenning
• Warmte
• Een blik die zei: “Ik zie u.”

Die momenten draag ik mee. Ze hebben me veranderd. Ze hebben me rijker gemaakt.

✨ Slotwoord van Theo-Herbots, gedreven vrijwilliger

De lessen die ik leerde, zijn geen theorie. Ze zijn geleefd, gevoeld, doorleefd.

Ze hebben me geleerd dat echte zorg begint bij menselijkheid. Dat muziek een taal is die iedereen verstaat. Dat verbinding ontstaat wanneer je durft te vertragen. En dat zelfs in kwetsbaarheid schoonheid schuilt.

Ik blijf deze lessen delen, omdat ze niet alleen mijn verhaal zijn — maar ook dat van de mensen die mij toelieten in hun wereld.

🧠 Hoe Je Contact Maakt met Mensen met Dementie

Praktische inzichten vanuit mijn eigen ervaringen als vrijwilliger

Contact maken met mensen met dementie lijkt voor velen moeilijk of zelfs onmogelijk. Maar wie bereid is om anders te kijken, anders te luisteren en anders aanwezig te zijn, ontdekt dat verbinding wél mogelijk is — diep, warm en oprecht. Wat ik hieronder deel, komt rechtstreeks uit mijn eigen ervaringen. Geen theorie, maar geleefde realiteit.

🤗 1. Ga binnen met een open hart, niet met een plan

Mensen met dementie voelen feilloos aan wie gehaast, gespannen of onzeker is. Ze voelen energie beter dan woorden.

• Ga rustig binnen
• Adem even
• Laat verwachtingen los
• Wees gewoon mens tussen mensen

Wanneer je hart open is, openen zij zich vaak vanzelf.

👀 2. Kijk eerst, praat later

Veel mensen beginnen meteen te praten. Maar bij dementie werkt dat niet.

Observeer eerst:

• Hoe zit iemand erbij
• Wat doet hun lichaamstaal
• Waar kijken ze naar
• Zijn ze onrustig of net rustig

Pas daarna maak je contact. Soms is een blik genoeg om een brug te slaan.

🕰️ 3. Stap in hun wereld, niet andersom

Dit is misschien de belangrijkste les.

Mensen met dementie leven niet meer in onze tijd. Ze leven in hun herinneringen — en die zijn voor hen even echt als het heden.

• Corrigeer hen niet
• Zeg niet “dat is niet waar”
• Probeer hen niet terug te brengen naar vandaag

Ga mee in hun verhaal. Daar, in hun tijd, vinden jullie elkaar.

🎶 4. Gebruik muziek, ritme en herkenning

Muziek is een van de krachtigste manieren om contact te maken.

• Liedjes van vroeger
• Ritmes die ze kennen
• Melodieën die herinneringen openen

Ik zag mensen die anders stil waren, plots zingen. Ik zag mensen die anders gesloten waren, plots lachen. Muziek is een sleutel die altijd past.

🤲 5. Werk met aanraking — zacht, respectvol, uitnodigend

Een hand op de arm. Een zachte aanraking op de schouder. Een warme handdruk.

Aanraking zegt: “Ik ben hier. Je bent veilig.”

Maar altijd:

• Rustig
• Respectvol
• Nooit dwingend

Laat hen bepalen of ze de aanraking willen beantwoorden.

🗣️ 6. Spreek eenvoudig, warm en traag

Geen ingewikkelde zinnen. Geen vragen die geheugen vereisen.

Gebruik:

• Korte zinnen
• Een rustige toon
• Een glimlach
• Herhaling zonder irritatie

En vooral: Praat niet tegen hen, maar mét hen.

💬 7. Stel vragen die niet falen

Vermijd vragen zoals:

• “Weet je nog…?”
• “Wat heb je gisteren gedaan?”
• “Herken je mij?”

Dat zijn valkuilen. Ze creëren stress en schaamte.

Stel in plaats daarvan:

• “Vind je dit liedje mooi?”
• “Zullen we samen wandelen?”
• “Zal ik even bij je zitten?”

Vragen die altijd goed zijn, ongeacht hun geheugen.

🧘 8. Wees geduldig — écht geduldig

Dementie vertraagt alles:

• Denken
• Reageren
• Begrijpen
• Bewegen

Geef tijd. Geef ruimte. Geef rust.

Je geduld is voor hen een vorm van liefde.

💛 9. Zie de mens, niet de ziekte

Achter elke diagnose zit:

• Een levensverhaal
• Een persoonlijkheid
• Een verleden
• Een gevoelswereld

Wanneer je dat ziet, verandert alles. Dan zie je geen “patiënt”, maar een mens die nog altijd wil voelen, verbinden en bestaan.

🌟 10. Laat jezelf zien — authentiek en warm

Mensen met dementie voelen echtheid. Ze voelen wanneer je:

• Oprecht bent
• Warm bent
• Rust brengt
• Met hen meeleeft

Je hoeft geen professional te zijn. Je hoeft geen diploma te hebben. Je hoeft alleen mens te zijn.

Dat is genoeg. Meer dan genoeg.

✨ Slotwoord van Theo-Herbots, gedreven vrijwilliger

Contact maken met mensen met dementie is geen techniek. Het is een ontmoeting van hart tot hart. Een dans tussen verleden en heden. Een stille taal die je leert door te voelen, niet door te studeren.

Ik heb geleerd dat zelfs wanneer woorden verdwijnen, verbinding blijft bestaan. Dat zelfs wanneer herinneringen vervagen, emoties blijven leven. En dat zelfs wanneer de wereld kleiner wordt, liefde nog altijd groot kan zijn.

🧩 Praktische Tips voor Familieleden van Mensen met Dementie

Warm, haalbaar en gebaseerd op mijn eigen ervaringen als vrijwilliger

Wanneer een geliefde dementie krijgt, verandert niet alleen hun wereld — ook die van de familie verandert mee. Het kan verwarrend, pijnlijk en soms zelfs frustrerend zijn. Maar er zijn manieren om toch verbinding te houden, rust te brengen en mooie momenten te creëren. Dit zijn praktische, warme en haalbare tips die ik zelf heb geleerd tijdens mijn werk met jong-dementerenden.

🤗 1. Verwacht geen gesprekken — zoek verbinding

Veel familieleden proberen een “normaal” gesprek te voeren. Maar dementie verandert hoe iemand communiceert.

Kies voor:

• Samen zitten
• Een hand vasthouden
• Een foto bekijken
• Een liedje beluisteren

Verbinding hoeft niet via woorden te gaan. Soms is stilte de mooiste taal.

🕰️ 2. Ga mee in hun wereld

Corrigeren werkt niet. Het maakt hen onzeker, bang of verdrietig.

Zegt iemand: “Mijn moeder komt mij straks halen.”

Dan is het beter om te antwoorden: “Dat klinkt fijn. Vertel eens iets over haar.”

Je geeft veiligheid, geen verwarring.

🎶 3. Gebruik muziek als sleutel

Muziek is een wondermiddel.

• Speel liedjes uit hun jeugd
• Zing zachtjes mee
• Laat hen ritmisch meeklappen
• Gebruik muziek om spanning te doorbreken

Zelfs wie niet meer praat, reageert vaak nog op muziek. Het opent deuren die anders gesloten blijven.

📸 4. Foto’s en herinneringen werken beter dan vragen

Vermijd vragen zoals:

• “Herken je mij?”
• “Weet je nog wie dit is?”

Dat kan pijn doen.

Gebruik liever:

• Fotoalbums
• Voorwerpen van vroeger
• Geuren (parfum, koffie, zeep)
• Muziekfragmenten

Zeg bijvoorbeeld: “Kijk, dat is een mooie foto van vroeger. Jij straalt daar.”

Je nodigt uit, zonder druk.

🧘 5. Blijf rustig, zelfs wanneer zij dat niet zijn

Onrust, herhaling, angst… het hoort bij dementie. Maar jouw rust is hun anker.

• Adem diep
• Spreek traag
• Gebruik zachte bewegingen
• Vermijd drukke ruimtes

Jouw energie bepaalt vaak hun reactie.

🤲 6. Aanraking is krachtig — maar altijd zacht en respectvol

Een hand op de arm. Een warme knuffel. Een zachte streling over de rug.

Aanraking zegt: “Je bent veilig. Ik ben hier.”

Maar let op:

• Forceer nooit
• Kijk naar hun reactie
• Respecteer hun grenzen

Sommigen vinden aanraking troostend, anderen overweldigend.

🧩 7. Geef eenvoudige keuzes

Te veel opties zorgen voor stress. Maar géén keuze kan hen machteloos doen voelen.

Gebruik:

• “Wil je koffie of thee?”
• “Zullen we zitten of wandelen?”
• “Wil je dit liedje of dat liedje?”

Eenvoudige keuzes geven houvast.

🏡 8. Maak de omgeving voorspelbaar

Dementie maakt de wereld chaotisch. Een rustige omgeving helpt enorm.

• Vermijd rommel
• Gebruik zachte kleuren
• Zorg voor herkenbare voorwerpen
• Hang duidelijke foto’s op

Een voorspelbare omgeving geeft veiligheid.

💛 9. Zie de mens, niet de ziekte

Achter de dementie zit nog altijd:

• Een vader
• Een moeder
• Een partner
• Een vriend
• Een mens met een verhaal

Wanneer je dat blijft zien, verandert je hele benadering.

🌟 10. Verwacht geen perfectie — van hen, maar ook niet van jezelf

Familieleden voelen vaak schuld, frustratie of verdriet. Dat is normaal.

• Je hoeft niet altijd geduldig te zijn
• Je hoeft niet alles te begrijpen
• Je hoeft niet alles alleen te doen

Doe wat je kan. Met liefde. Met menselijkheid. Dat is genoeg.

✨ Slotwoord van Theo-Herbots, gedreven vrijwilliger

Dementie is geen einde van verbinding — het is een uitnodiging om anders te verbinden. Met meer zachtheid. Meer geduld. Meer aanwezigheid.

Ik heb gezien hoe familieleden soms worstelen, maar ook hoe kleine gebaren wonderen doen. Je hoeft geen expert te zijn. Je hoeft alleen mens te zijn.

En dat kunnen jullie — elke dag opnieuw.

⚖️ Een Krachtige Boodschap over Onrecht, Stilzwijgen en Verantwoordelijkheid

Waarom dit verhaal thuishoort in het Forum tegen Onrecht en Ongelijkheid

Soms moet een mens spreken. Niet uit wrok, maar uit rechtvaardigheid. Niet om te beschuldigen, maar om te benoemen wat fout liep — zodat het nooit meer gebeurt. Dit is zo’n moment.

🔥 Aan de persoon narcistische persoon die dit project bewust heeft gesaboteerd

Dit is geen aanval. Dit is een spiegel.

Wat jij hebt gedaan, ging niet over mij. Het ging over kwetsbare mensen die afhankelijk waren van warmte, muziek en verbinding. Mensen die dankzij dit project even konden openbloeien, lachen, zingen, leven.

Door jouw sabotage:

• Werden bewoners beroofd van iets dat hen zichtbaar deugd deed
• Werd een waardevol initiatief abrupt afgebroken
• Werd een veilige plek vernietigd door ego, jaloezie en machtsmisbruik

Dementerende mensen kunnen zichzelf niet verdedigen. Ze kunnen niet zeggen wat het met hen doet wanneer iets waardevols hen wordt afgenomen. Maar ik kan dat wel.

En ik zal dat blijven doen.

🧍‍♂️ Aan de directie die niet ingreep

Stilzwijgen is geen neutraliteit. Stilzwijgen is medeplichtigheid.

Wanneer één persoon een project saboteert dat aantoonbaar werkt, dat bewoners zichtbaar goed doet, dat gedragen wordt door vrijwilligers en professionals… dan verwacht je leiderschap.

Maar leiderschap bleef uit.

• Geen bescherming van het project
• Geen bescherming van de bewoners
• Geen bescherming van de vrijwilligers die zich met hart en ziel inzetten

Door niet in te grijpen, liet men toe dat onrecht wortel schoot. En dat is minstens even pijnlijk als de sabotage zelf.

🛡️ Waarom dit bericht thuishoort in het Forum tegen Onrecht en Ongelijkheid

Dit verhaal gaat niet alleen over dementie. Het gaat over macht, misbruik, stilzwijgen en kwetsbaarheid.

Het gaat over:

• Een narcistische pestkop die zijn of haar positie misbruikte
• Een directie die wegkeek
• Bewoners die geen stem hebben
• Vrijwilligers die monddood werden gemaakt
• Een prachtig project dat sneuvelde door ego in plaats van door inhoud

Dit is onrecht. Dit is ongelijkheid. Dit is waarom het Forum tegen Onrecht en Ongelijkheid bestaat.

Want als niemand dit benoemt, blijft het gebeuren. En dat weiger ik.

🌟 Slotwoord van Theo-Herbots, gedreven vrijwilliger

Ik schrijf dit niet om te polariseren, maar om te getuigen. Om te laten zien hoe kwetsbare mensen afhankelijk zijn van onze moed om te spreken. Om duidelijk te maken dat stilte soms het grootste onrecht is.

Ik blijf geloven in menselijkheid. In muziek. In verbinding. In projecten die écht werken.

Maar ik geloof ook dat onrecht benoemd moet worden — luid, helder en zonder schroom — zodat het nooit meer de kans krijgt om zich te herhalen.

Dit is mijn stem. En ik gebruik ze voor wie dat zelf niet meer kan.

📌 Een Oproep tot Bewustwording

Voor iedereen die werkt met, leeft met of beslist over kwetsbare mensen

Er zijn momenten waarop zwijgen geen optie meer is. Niet omdat je boos bent, maar omdat je ziet wat er op het spel staat. Omdat je voelt dat kwetsbare mensen bescherming nodig hebben. Omdat je weet dat onrecht alleen kan blijven bestaan wanneer niemand het benoemt.

Dit is zo’n oproep. Een oproep tot bewustwording. Een oproep tot verantwoordelijkheid. Een oproep tot menselijkheid.

🧭 1. Kijk niet weg wanneer kwetsbare mensen afhankelijk zijn van jouw moed

Mensen met dementie kunnen zichzelf niet verdedigen. Ze kunnen niet zeggen wat hen pijn doet. Ze kunnen niet uitleggen wat ze verliezen wanneer een waardevol project wordt stopgezet.

Daarom hebben ze ons nodig. Onze stem. Onze alertheid. Onze bereidheid om op te staan wanneer iets fout loopt.

Wie wegkijkt, kiest niet voor neutraliteit — maar voor het versterken van onrecht.

🧩 2. Eén persoon kan een project saboteren — maar een groep kan het beschermen

Het is pijnlijk hoe vaak één narcistisch individu erin slaagt om iets moois kapot te maken. Niet omdat die persoon zo sterk is, maar omdat anderen zwijgen.

Bewustwording betekent:

• Grenzen durven stellen
• Machtsmisbruik herkennen
• Niet meegaan in roddel, manipulatie of intimidatie
• Elkaar steunen in plaats van elkaar te laten vallen

Een project dat werkt, verdient bescherming. Een vrijwilliger die zich inzet, verdient respect. Bewoners die openbloeien, verdienen continuïteit.

🛑 3. Directies en leidinggevenden dragen een morele plicht

Wanneer een directie niet ingrijpt, gebeurt er méér dan een fout. Er ontstaat een precedent:

• Dat sabotage loont
• Dat pestgedrag wordt getolereerd
• Dat vrijwilligers vervangbaar zijn
• Dat bewoners geen prioriteit zijn

Bewustwording betekent dat leiders beseffen dat hun stilzwijgen gevolgen heeft. Niet voor hun reputatie — maar voor de mensen die aan hun zorg zijn toevertrouwd.

❤️ 4. Vrijwilligers zijn geen invulling van een rooster — ze zijn het hart van een gemeenschap

Vrijwilligers brengen:

• Tijd
• Warmte
• Creativiteit
• Menselijkheid
• Verbinding

Wanneer een vrijwilliger wordt tegengewerkt, vernederd of genegeerd, verliest een organisatie méér dan een persoon. Ze verliest een stukje ziel.

Bewustwording betekent erkennen hoe waardevol vrijwilligers zijn — en hen beschermen tegen onrecht.

🧠 5. Bewoners voelen meer dan wij denken

Mensen met dementie voelen:

• Spanningen
• Onrecht
• Warmte
• Afwijzing
• Verbinding

Ze voelen wanneer iemand met liefde binnenkomt. Ze voelen wanneer iemand hen ziet als mens. Ze voelen wanneer een project hen goed doet.

En ze voelen ook wanneer iets waardevols hen wordt afgenomen.

Bewustwording betekent dat we hun gevoelswereld serieus nemen — zelfs wanneer hun woorden verdwijnen.

🌍 6. Onrecht benoemen is geen aanval — het is een verantwoordelijkheid

Dit verhaal plaats ik in het Forum tegen Onrecht en Ongelijkheid omdat het precies daar thuishoort.

Het gaat over:

• Macht die misbruikt werd
• Een directie die zweeg
• Een vrijwilliger die monddood werd gemaakt
• Bewoners die hun wekelijkse lichtpunt verloren
• Een prachtig project dat sneuvelde door ego in plaats van inhoud

Onrecht stopt niet vanzelf. Onrecht stopt wanneer iemand zegt: “Dit klopt niet.”

En dat is wat ik hier doe.

✨ Slotwoord van Theo-Herbots, gedreven vrijwilliger

Mijn oproep tot bewustwording is geen aanklacht uit bitterheid. Het is een uitnodiging tot reflectie. Tot menselijkheid. Tot verantwoordelijkheid.

Ik blijf geloven dat we samen beter kunnen. Dat zorginstellingen veiliger kunnen zijn. Dat vrijwilligers meer waardering verdienen. Dat bewoners recht hebben op warmte, muziek en verbinding.

En dat onrecht alleen verdwijnt wanneer iemand de moed heeft om het te benoemen.

Vandaag ben ik die iemand. Voor hen die dat zelf niet meer kunnen.

🌟 Krachtige Afsluitende Boodschap

Sommige verhalen schrijf je niet omdat je ze wíl vertellen, maar omdat ze verteld móéten worden. Dit is zo’n verhaal. Een verhaal dat niet alleen gaat over dementie, muziek en verbinding, maar ook over moed, verantwoordelijkheid en het benoemen van onrecht.

🔔 Een laatste oproep — aan iedereen die dit leest

Laat dit verhaal een herinnering zijn dat:

• Kwetsbare mensen onze bescherming nodig hebben
• Vrijwilligers respect verdienen, geen tegenwerking
• Mooie projecten niet mogen sneuvelen door ego’s
• Stilzwijgen even schadelijk kan zijn als sabotage
• Menselijkheid altijd voorrang moet krijgen op macht

Wat er gebeurd is, had nooit mogen gebeuren. Niet in een woonzorgcentrum. Niet bij mensen die afhankelijk zijn van onze zorg. Niet in een omgeving waar warmte en veiligheid centraal zouden moeten staan.

⚖️ Waarom ik dit blijf delen

Ik deel dit niet om oude wonden open te halen. Ik deel dit omdat:

• Onrecht alleen stopt wanneer iemand het benoemt
• Bewoners geen stem meer hebben
• Vrijwilligers vaak te bescheiden zijn om op te komen voor zichzelf
• Directies soms vergeten dat hun beslissingen echte levens raken
• Stilte de perfecte voedingsbodem is voor misbruik

Dit verhaal hoort thuis in het Forum tegen Onrecht en Ongelijkheid omdat het precies dat blootlegt: onrecht én ongelijkheid.

💬 Aan wie dit project heeft gesaboteerd

Je hebt misschien gedacht dat je mij trof. Maar je trof vooral de bewoners. De mensen die elke woensdag openbloeiden. De mensen die dankzij muziek weer even zichzelf waren. De mensen die geen stem hebben om te zeggen wat het met hen deed.

En dat is het echte verdriet.

🧍‍♂️ Aan de directie die niet ingreep

Leiderschap is geen titel. Leiderschap is de moed om verantwoordelijkheid te nemen, precies op de momenten dat het moeilijk wordt. Wie wegkijkt wanneer ingrijpen nodig is, geeft onrecht vrij spel. En onrecht dat wordt getolereerd, wordt vroeg of laat als ‘normaal’ gezien. Dat mogen we nooit laten gebeuren.

Zoals Václav Havel het scherp verwoordde: “Het echte testmoment van een mens is niet hoe hij zich gedraagt in tijden van comfort, maar hoe hij handelt in tijden van uitdaging.”

🌱 Aan iedereen die wél gelooft in menselijkheid

Blijf:

• Zien
• Luisteren
• Beschermen
• Spreken
• Verbinden

Want dat is hoe we het verschil maken. Niet door grootse daden, maar door kleine momenten van moed.

✨ Slotwoord van Theo-Herbots, gedreven vrijwilliger

Ik sluit dit hoofdstuk af met dezelfde warmte waarmee ik het ooit begon. Met liefde voor de bewoners. Met respect voor iedereen die wél het hart op de juiste plaats heeft. Met de overtuiging dat muziek, menselijkheid en verbinding sterker zijn dan sabotage of stilzwijgen.

En met de belofte dat ik zal blijven spreken voor wie dat zelf niet meer kan.

Dit is mijn stem. Mijn waarheid. Mijn bijdrage aan een eerlijkere wereld.

En ik ben trots dat ik ze hier mag neerzetten.

Toch wil ik nog even iets kwijt over de narcistische pestkop

die dit project heeft proberen te saboteren. Het gaat om iemand met veel kennis en talenten — kwaliteiten waar men eigenlijk fier op zou kunnen zijn. Maar wanneer gezonde fierheid omslaat in narcistische hoogmoed, minachting voor anderen en jaloezie zodra iemand anders iets beter kan dan zij, dan wordt het gevaarlijk.

Vanaf dat moment zijn zulke mensen niet langer te vertrouwen. Ze voelen zich bedreigd door elke vorm van succes bij anderen, en precies daardoor zijn ze tot alles in staat om projecten, relaties of samenwerkingen te ondermijnen. Hun drang om controle te behouden weegt dan zwaarder dan respect, eerlijkheid of gezond verstand.

Het is belangrijk om zulke dynamieken te herkennen, niet om wrok te koesteren, maar om jezelf en het project te beschermen. Grenzen stellen is geen aanval — het is zelfzorg én zorg voor iedereen die wél oprecht en constructief wil bijdragen.

✨ Blijf op de hoogte van onze activiteiten! 

Wil je niets missen van wat wij doen? Schrijf je dan eenvoudig in via het inschrijfformulier hieronder. Zo ontvang je regelmatig updates, nieuws en inspiratie rechtstreeks in je mailbox.

👉 Meld je vandaag nog aan en word deel van onze gemeenschap!

📈 Bekijk hieronder het indrukwekkende aantal inschrijvingen — en het blijft maar groeien! Dat gebeurt niet zomaar. Het is het resultaat van dagelijkse inzet, waardevolle informatie en oprechte verbinding. Dus… waar wacht jij nog op om mee te doen en het verschil te maken? 🌟

🛡️ Belangrijk voor jouw veiligheid Vergeet niet om na je inschrijving even naar je mailbox te gaan en op de bevestigingslink te klikken. Deze extra stap is bewust ingebouwd om jou te beschermen tegen hackers en ongewenste toegang. Zo zorgen we ervoor dat alleen jij toegang hebt tot jouw persoonlijke inspiratie en updates.

💌 Geen mail ontvangen? Check je spamfolder of probeer je opnieuw in te schrijven met een correct e-mailadres.

✨ Omdat uw mening over onze blogberichten belangrijk is

✨ Wij nodigen u uit om onderaan dit bericht – net onder het auteursprofiel en de gerelateerde berichten – uw reactie achter te laten.

💬 Deel uw gedachten, ervaringen of aanvullingen. 📢 Uw feedback helpt ons om onze inhoud te verbeteren en nog relevanter te maken. 🤝 Samen bouwen we aan een inspirerende gemeenschap waar dialoog en betrokkenheid centraal staan.

Laat dus zeker van u horen: uw stem maakt het verschil! 🌟

Beste lezers,

Wilt u weten wat de drijfveer is achter de berichten tegen onrecht en ongelijkheid? Bezoek dan de eerste link hieronder. Aan het einde van dat bericht vindt u bovendien een verwijzing naar eerder gepubliceerde artikelen binnen deze categorie.

Heeft u dat al gelezen? Ga dan rechtstreeks naar de tweede link om de volledige reeks berichten te bekijken.