Pesterijen in een rusthuis

Een vriend van me was vrijwilliger in een rusthuis tot hij daar vorig jaar subtiel werd weggepest door mensen die jaloers waren op zijn succes en die het niet konden verkroppen dat hij niet wou toetreden tot hun politieke partij.

Ontkenning van de pesterijen

Vandaag was mijn vriend aanwezig op een kermis en zag er een werkneemster uit het rusthuis terug. Toen hij haar vertelde waarom hij ontslag had genomen als vrijwilliger, ontkende ze dat de pesterijen hadden plaats gevonden en minimaliseerde ze zijn rol als belangrijke vrijwilliger in het rusthuis.

Blijkbaar verkiest ze de comfortable illusie van ‘geen vuiltje aan de lucht’ versus de rauwe waarheid van de pesterijen. Dit heeft mijn vriend pijn gedaan en hij verliet de kermis waar hij nochtans naar had uitgekeken als vorm van ontspanning. Dit bracht me ertoe om dit artikel te schrijven.