“In de Stilte na het Verlies: Mijn Getuigenis over Zelfdoding” ||In the Silence After Loss: My Testimony on Suicide

Getuigenis over Zelfdoding” 🕊️ Wereld Suïcide Preventie Week – Een moment van bezinning en verbinding

Op woensdag 10 september was het World Suicide Prevention Day (Wereld Suïcide Preventie Dag). Een dag waarop we wereldwijd stilstaan bij het belang van suïcidepreventie, en bij de mensen die worstelen met ondraaglijke pijn, stille wanhoop, en het gevoel er alleen voor te staan.

Omdat dit thema veel meer aandacht verdient dan slechts één dag per jaar, organiseren we in de week rond 10 september de Wereld Suïcide Preventie Week. Een week waarin we ruimte maken voor verhalen, voor stilte én voor gesprek. Voor erkenning van verdriet, en voor het bouwen van bruggen naar hoop.

🎗️ Naar aanleiding van deze week

heb ik een bericht herwerkt dat ik eerder al deelde op een andere blog. Het is een getuigenis die diep uit mijn hart komt—een verhaal dat ik als nabestaande na een zelfdoding heb gedeeld tijdens toneelvoorstellingen, op mijn blog, en in persoonlijke gesprekken. Omdat ik geloof dat in het delen van pijn ook kracht schuilt. En dat kwetsbaarheid ons dichter bij elkaar brengt.

Mijn getuigenis is geen pleidooi, geen les, maar een uitnodiging: Om stil te staan. Om te luisteren. Om misschien zelfs iets te herkennen van jezelf of van iemand die je dierbaar is.

📽️ In de video die ik hierbij deel, zie je een fragment van mijn verhaal zoals ik het bracht op het podium. De kwaliteit is misschien niet perfect, maar de boodschap is helder: we moeten durven praten over verdriet. Want in het erkennen van pijn, ontstaat vaak de eerste stap naar heling.

Ik nodig je uit om een moment voor jezelf te nemen. Lees de tekst, bekijk de video, en laat de boodschap rustig tot je doordringen. Misschien raakt het je. Misschien herken je iets. Misschien voel je je minder alleen.

🕊️ Intro als ervaringsdeskundige nabestaande na een zelfdoding – door Theo-Herbots

In de stilte die achterblijft na een zelfdoding, ontstaat een ruimte die moeilijk te vullen is met woorden. Als nabestaande heb ik die leegte gevoeld—die rauwe pijn, dat onbegrip, die eindeloze vragen. Maar ik heb ook geleerd dat uit die leegte iets krachtigs kan groeien: verbinding, begrip, en een diepere vorm van menselijkheid.

Mijn naam is Theo-Herbots, en ik deel mijn verhaal niet als expert in theorie, maar als iemand die het verlies heeft doorleefd. Als ervaringsdeskundige wil ik een stem geven aan wat vaak ongezegd blijft. Mijn getuigenis is geen pleidooi, geen les, maar een uitnodiging: om stil te staan, te luisteren, en misschien zelfs te herkennen.

Tijdens toneelvoorstellingen, blogberichten en gesprekken heb ik mijn verhaal gedeeld—soms snikkend, soms zoekend naar woorden, maar altijd met de hoop dat het iets in beweging zet. Want in het delen van verdriet ontstaat vaak onverwachte kracht. En in het erkennen van pijn, vinden we soms de eerste stap naar heling.

Laat deze pagina een plek zijn waar verhalen mogen landen, waar emoties niet worden weggeduwd, en waar we samen de stilte durven doorbreken.

Neem een moment voor jezelf in deze drukke en stressvolle wereld. Duik in de teksten, bekijk de video’s en laat de boodschap van deze getuigenis rustig tot je doordringen. Het is een kleine inspanning waar je geen spijt van zult krijgen.

Ik had dit bericht reeds gepubliceerd op mijn andere Blog MIJN GETUIGENIS NA EEN ZELFDODING

Maar ik vond het gepast om het ook hier te publiceren omdat ik hier meer Volgers heb en ik wil dat de Boodschap zich bij velen zou verspreiden

Mag ik Jou mijn Verhaal Getuigenis na een zelfdoding vertellen?

Dit is de ingekorte video van mijn getuigenis zoals ik hem heb gebracht tijdens een toneelvoorstelling.

Het geluid is misschien niet zo goed omdat van op een grote afstand werd opgenomen, maar Uw PC, i-Phone of i-path iets luider zetten kan voorlopig reeds helpen.

video hier beneden Mag ik Jou mijn Verhaal Getuigenis na een zelfdoding vertellen?

‘Voordat je mijn getuigenis-video op play drukt,

moet ik even zeggen dat het laatste stukje niet is gefilmd, omdat ik het daar gewoon niet meer hield. Na mijn verhaal begon de muziek die je hebt gehoord in mijn getuigenis zo hard te knallen van af het begin opnieuw tot het eind, dat ik daar, snotterend en jankend, op het podium bleef staan. En geloof me, bijna iedereen in het publiek zat ook te snikken!

Aan het einde kreeg ik een staande ovatie, en mensen kwamen me knuffelen met opmerkingen als: “We hadden echt geen idee hoe emotioneel dit voor je was, wat een moed om dit voor zo’n publiek te doen!” Ik heb dit stukje maar liefst twee keer gedaan op een volle binnenkoer van het Oud College en één keer in de propvolle Stadsschouwburg, telkens met een zee van emoties van zowel mij als het publiek.

Maar daarna was ik echt op. Ik hoop dat ik veel mensen heb kunnen raken en dat dit ook in mijn blogbericht een plek kan krijgen!’

Deze ervaring heeft me zoveel geleerd over de kracht van kwetsbaarheid en verbinding.

Het delen van mijn verhaal was niet alleen een persoonlijke overwinning, maar ook een moment van gedeelde menselijkheid. De reacties van het publiek lieten zien dat, ondanks onze verschillende achtergronden en ervaringen, we allemaal een behoefte hebben aan begrip en empathie.

Het was een herinnering aan hoe kunst en verhalen ons kunnen samenbrengen, vaak op de meest onverwachte manieren. Terwijl ik daar stond, omringd door zoveel steun en liefde, voelde ik me minder alleen in mijn reis. Het was alsof elke traan die viel een brug bouwde tussen mijn ervaringen en die van de luisteraars.

Nu ik terugkijk, ben ik dankbaar voor de kans om mijn verhaal te delen en hoop ik dat het anderen inspireert om hun eigen stem te vinden, en hun eigen verhalen te delen. Want in het delen vinden we vaak onverwachte kracht en verbondenheid.

🎥 De video is misschien niet van de hoogste technische kwaliteit, omdat ze vanop grote afstand werd gefilmd. Het geluid is soms wat dof, het beeld niet altijd haarscherp. Maar laat dat je niet afleiden. Want in dit geval is het niet de kwaliteit van de opname die telt, maar de kracht van de boodschap die ze draagt.

Wat je zult zien en horen, is geen gepolijste productie—het is een rauw, eerlijk moment van kwetsbaarheid. Een getuigenis die recht uit het hart komt. Elk woord, elke trilling in mijn stem, elke stilte tussen de zinnen draagt een verhaal dat gedeeld wil worden. Niet om te imponeren, maar om te verbinden.

📌 Laat je dus niet misleiden door pixels of decibels. Laat je raken door de inhoud. Want soms is het precies in de imperfectie dat de echte schoonheid schuilt.

Getuigenis over Zelfdoding”Mag ik Jou mijn Verhaal Getuigenis na een zelfdoding vertellen? Enkele Video’s die hier zeer goed bij aansluiten

💔 Over het gemis van mijn kinderen en kleinkinderen

Zoals ik hierboven al heb gedeeld, draag ik een diep gemis met me mee—het gemis van mijn kinderen en kleinkinderen. Dat gevoel van leegte, van stilte waar ooit gelach klonk, raakt me telkens opnieuw. Het is een pijn die niet altijd in woorden te vatten is, maar die ik toch wil proberen te delen.

Daarom plaats ik hieronder een video die dit gevoel weerspiegelen. hij raakt aan dat universele verlangen naar nabijheid, naar familie, naar liefde die verder reikt dan afstand.

🕊️ Laat deze video niet zomaar passeren.

Neem even de tijd om hem te bekijken, te voelen wat ze oproepen, en misschien zelfs om jouw eigen verhaal te laten resoneren. Want in het delen van gemis, ontstaat vaak onverwachte verbondenheid.

“Het feit dat mijn kinderen niet meer naar me omkijken, is een diepe wonde in mijn hart. Die afstand is niet ontstaan uit mijn daden, maar uit de roddels van jaloerse mensen—mensen die, om redenen die ik misschien nooit zal begrijpen, mijn naam bezoedelden en mijn intenties verdraaiden. Helaas hebben mijn kinderen die leugens geloofd, en zo is een muur gegroeid waar ooit liefde en vertrouwen leefden.

Daarom heb ik zo’n afkeer van roddels en leugens. Ze zijn als gif: onzichtbaar, maar vernietigend. Ze breken families, ondermijnen relaties, en laten mensen achter in eenzaamheid en onbegrip.

Toch blijf ik hopen. Hopen dat ooit de waarheid haar weg vindt. Dat mijn kinderen zullen zien wie ik werkelijk ben, voorbij de verhalen van anderen. Want liefde, echte liefde, verdient een tweede kans. En ik blijf die kans koesteren, met open armen en een hart dat nooit opgehouden is te kloppen voor hen.”

vervolg deze video

🎥 Video tegen zelfdoding – Mijn getuigenis

“Ik heb deze video gemaakt vanuit een diepe persoonlijke ervaring, met als doel mensen bewust te maken van de verwoestende impact van zelfdoding. Niet om te oordelen, maar om te verbinden.

In de stilte die achterblijft na een verlies, wil ik een stem geven aan wat vaak ongezegd blijft. Mijn getuigenis is een oproep tot hoop, tot gesprek, tot het doorbreken van het taboe.

Als ervaringsdeskundige en nabestaande wil ik laten zien dat er altijd een andere weg is—een weg van begrip, van steun, van samen verder gaan.

Deze video is geen pleidooi, maar een uitnodiging: om stil te staan, te luisteren, en misschien zelfs te herkennen. Want in het delen van verdriet ontstaat vaak onverwachte kracht.

Laat deze boodschap een lichtpunt zijn voor wie zich in duisternis bevindt. Je bent niet alleen. 💛”

Ik heb hieronder een video toegevoegd met een tekst die ik ooit van iemand kreeg in mijn moeilijkste momenten.

Het laat zien hoe prachtige woorden vaak als een warme knuffel kunnen dienen wanneer het leven even tegenzit!

Woorden hebben de kracht om ons te troosten en te inspireren, en soms kunnen ze precies dat beetje hoop geven dat we nodig hebben om door te gaan. Het is bijzonder hoe een goed gekozen zin of een bemoedigende boodschap het verschil kan maken. (ik heb deze video doelbewust geplaatst onder de getuigenissen)

🕊️ Inleiding – De Stilte na het Onzegbare

Wanneer iemand uit het leven stapt, blijft er een stilte achter die niet zomaar met woorden te vullen is. Het is geen gewoon afscheid, geen vertrouwd rouwproces. Voor nabestaanden voelt het als een verscheurende breuk—een abrupt einde vol onbeantwoorde vragen, schuldgevoelens, en een pijnlijke zoektocht naar betekenis.

Toch schuilt er in het delen van deze pijn ook een vorm van heling. In het uitspreken van wat vaak verzwegen blijft, ontstaat ruimte voor erkenning, voor verbinding, voor troost. Want verdriet dat gedeeld wordt, weegt soms net iets minder zwaar.

Daarom nodig ik je uit om stil te staan bij deze acht authentieke getuigenissen van mensen die achterbleven na een zelfdoding—waaronder ook die van mij. Elk verhaal is een echo van verlies, maar ook van veerkracht, liefde en verbondenheid. Ze tonen dat achter elke stilte een stem schuilt die gehoord wil worden.

📖 Elk getuigenis is een brug:

• Tussen wanhoop en hoop
• Tussen onbegrip en mededogen
• Tussen het onzegbare en het gedeelde woord

Laat deze verhalen tot je doordringen. Misschien herken je iets. Misschien voel je je minder alleen. Misschien vind je in deze woorden een begin van heling.

💬 1. Marleen – Moeder van een zoon (23)

“Ik bleef achter met een kamer vol herinneringen en een hart vol schuld. Elke ochtend vroeg ik me af wat ik gemist had. Maar na verloop van tijd leerde ik: het was zijn strijd, niet mijn falen. Nu vertel ik zijn verhaal, zodat anderen zich minder alleen voelen.”

💬 2. Koen – Broer van een zus (19)

“Ze was mijn kleine zusje, altijd vrolijk. Niemand zag haar worsteling. Na haar dood voelde ik me verraden door de stilte waarin ze leefde. Nu werk ik als vrijwilliger bij een hulplijn. Haar stem leeft voort in mijn inzet.”

💬 3. Fatima – Vriendin van een jeugdvriend

“We hadden plannen, dromen, toekomst. Toen hij vertrok, voelde het alsof een deel van mijn jeugd verdween. Ik heb lang gezwegen, uit schaamte. Nu weet ik: praten redt levens. Zijn naam is mijn motivatie om taboes te doorbreken.”

💬 4. Jan – Vader van een dochter (27)

“Ze was mijn zonnestraal. Haar zelfdoding was als een bliksem uit heldere hemel. Ik heb haar brieven pas maanden later durven lezen. Daarin stond: ‘Papa, ik wist dat je van me hield, maar ik kon mezelf niet meer dragen.’ Die woorden draag ik nu met zachtheid.”

💬 5. Els – Partner van een man (45)

“We deelden alles, dacht ik. Maar zijn innerlijke strijd bleef verborgen. Na zijn dood voelde ik me leeg, boos, verloren. Therapie hielp me om zijn keuze niet als afwijzing te zien, maar als een roep om rust. Nu begeleid ik lotgenoten.”

💬 6. Thomas – Zoon van een vader (60)

“Mijn vader was een rots, tot hij brak. Ik heb hem nooit horen klagen, nooit zien huilen. Zijn dood leerde me dat kracht niet hetzelfde is als stilte. Ik praat nu openlijk over mentale gezondheid, ook als man. Dat is mijn eerbetoon aan hem.”

💬 7. Anke – Collega en vriendin

“Op het werk was ze de zon in huis. Niemand zag haar duisternis. Haar zelfdoding was een wake-up call. Sindsdien hebben we op kantoor een ‘open deur’-beleid voor mentale gesprekken. Haar afwezigheid werd een aanleiding tot verandering.”

Na het lezen van deze getuigenissen, wil ik ook mijn eigen verhaal met je delen. Niet als een afsluiting, maar als een open uitnodiging. Want ook ik ben een nabestaande. Ook ik heb geworsteld met de stilte, met het gemis, met de vragen die nooit helemaal beantwoord worden.

Mijn getuigenis is geen pleidooi, geen les, maar een fluistering uit het hart. Een poging om woorden te geven aan wat vaak onzegbaar blijft. Ik heb het gedeeld op het podium, in gesprekken, en nu ook hier—omdat ik geloof dat in het delen van pijn ook kracht schuilt. En dat kwetsbaarheid ons dichter bij elkaar brengt.

Laat mijn verhaal een brug zijn. Tussen mijn verlies en jouw begrip. Tussen mijn stilte en onze gezamenlijke menselijkheid.

💬 8. Theo – Nabestaande, gelovig en ervaringsdeskundige

🕊️ In de stilte na verlies, heb ik geleerd dat gebed niet alleen een toevlucht is, maar ook een krachtbron. Mijn geloof is geen masker, geen vlucht, maar een diep verankerde overtuiging die mij helpt om pijn te dragen en betekenis te vinden in het onzegbare.

“Ik ben gelovig—en daar schaam ik me niet voor. Integendeel, mijn geloof is mijn houvast. In momenten van diepe pijn, wanneer woorden tekortschieten en de leegte overweldigend is, vind ik kracht in gebed. Het is in die stille dialoog met het hogere dat ik mijn verdriet durf te benoemen, mijn vragen durf te stellen, en soms zelfs een sprankje hoop terugvind.

Gebed is voor mij geen ritueel, maar een vorm van heling. Het helpt me om mijn emoties te ordenen, mijn hart te openen, en mijn verlies een plek te geven. In de gebrokenheid van het leven, voel ik me gedragen door iets dat groter is dan ikzelf.

Mijn getuigenis is niet alleen een verhaal van rouw, maar ook van geloof. Want zelfs in de donkerste nachten, geloof ik dat er een licht blijft branden. En dat we, hoe verscheurd ook, nooit helemaal alleen zijn.”

🕯️ Slotwoord – Een Brug van Woorden

Deze getuigenissen zijn geen antwoorden, maar bruggen. Bruggen tussen verlies en begrip, tussen stilte en gesprek. Ze verbinden wat vaak onuitgesproken blijft met wat eindelijk mag klinken.

Elk verhaal toont dat rouw na zelfdoding geen rechte lijn volgt. Het is een kronkelend pad van vragen, herinneringen en rauwe emoties. Maar ook: een pad waarop kwetsbaarheid niet zwakte is, maar kracht. Waarin het delen van pijn een uitnodiging wordt tot verbinding.

Door te luisteren, te delen en te erkennen, bouwen we samen aan een wereld waarin niemand zich onzichtbaar hoeft te voelen. Een wereld waarin verdriet niet wordt weggeduwd, maar mag bestaan naast hoop, naast liefde, naast het leven zelf.

💛 Voor wie achterbleef.

💛 Voor wie worstelt.

💛 Voor wie durft te spreken.

Laat deze woorden een uitnodiging zijn. Om jouw verhaal te delen. Om stil te staan bij dat van een ander. Om samen de stilte te doorbreken.

Want in het delen van verdriet ontstaat onverwachte kracht. En in het erkennen van pijn begint soms de eerste stap naar heling.

💛 Voor wie achterbleef. Voor wie worstelt. Voor wie durft te spreken.

💬 Heb jij ook zo’n getuigenis?

Voel jij, net als de zeven moedige mensen hierboven, de kracht om jouw verhaal te delen? Misschien draag jij ook een verlies met je mee. Misschien heb je ooit geworsteld met gedachten die moeilijk te verwoorden zijn. Of misschien ken je iemand die door een donkere periode ging, en wil je hun stem laten klinken.

🕊️ Jouw woorden doen ertoe.

Of je nu een nabestaande bent, een ervaringsdeskundige, of gewoon iemand die geraakt is door dit thema—je verhaal mag er zijn. Het hoeft niet perfect te zijn. Het hoeft niet lang te zijn. Het hoeft alleen maar echt te zijn.

📨 Vul gerust jouw getuigenis in via het reactieformulier onderaan dit bericht. Laat jouw stem klinken in deze ruimte van erkenning, verbinding en hoop. Samen kunnen we de stilte doorbreken. Samen bouwen we aan een brug van woorden—tussen verdriet en begrip, tussen wanhoop en heling.

💛 Misschien is jouw getuigenis precies wat iemand anders nodig heeft om zich minder alleen te voelen.

Misschien vind je in deze video ook een paar zinnen die je bijblijven, als een lichtpuntje op een donkere dag. Neem de tijd om de betekenis in je op te nemen en laat de woorden hun magie doen. Hopelijk brengen ze net zoveel troost en kracht als ze ooit voor mij deden.

🕊️ Toch wil ik ook deze video’s delen als een laatste groet aan mijn verloren dierbare. Ze vormen een visueel en emotioneel verlengstuk van mijn verhaal—een manier om mijn verdriet, mijn herinneringen en mijn liefde tastbaar te maken. Elke video draagt een stukje van mijn hart, en toont de rauwe emoties die woorden soms niet kunnen vatten. Ik heb ze toegevoegd in de hoop dat ze niet alleen mijn pijn zichtbaar maken, maar ook herkenning, troost en verbondenheid kunnen bieden aan wie kijkt.

🎥 “Vaarwel mijn vriend” – Een muzikale ode die de stilte na het afscheid voelbaar maakt.

🎥 “Wat je diep treft” – Een lied dat raakt aan de kern van verlies en herinnering.

Tenslotte wil ik ook deze video van Johnny White toevoegen. Want zo voel ik me ook… Ik lach, ik zing, ik probeer het leven kleur te geven. Maar onder die glimlach schuilt een droevig gezicht. Een hart dat te vaak alleen klopt. Soms heb ik het gevoel dat ik, net als hij, in bittere eenzaamheid zal sterven. Deze melodie weerspiegelt wat woorden niet kunnen zeggen. Het is alsof hij mijn ziel bezingt

🎗️ Slotwoord – door Theo-Herbots

In de stilte na het afscheid, wanneer woorden tekortschieten en de leegte voelbaar wordt, wil ik toch nog één ding zeggen.

Aan wie luistert, leest, of gewoon even stil blijft staan: dank je. Dank je dat je de moed hebt om dit verdriet niet weg te duwen, maar het te erkennen. Want in het erkennen van pijn, ontstaat ruimte voor heling.

De weg na een zelfdoding is geen rechte lijn. Het is een kronkelend pad van herinneringen, vragen, en soms onverwachte kracht. Ik heb gehuild, gezocht, en gedeeld—niet om antwoorden te vinden, maar om de stilte te doorbreken. Want elk gedeeld verhaal is een brug. Een brug tussen mijn verlies en jouw begrip. Tussen mijn kwetsbaarheid en onze gezamenlijke menselijkheid.

Laat dit slotwoord geen einde zijn, maar een uitnodiging. Om te blijven praten. Te blijven luisteren. En vooral: te blijven leven met open hart.

Voor hen die we missen. Voor hen die nog worstelen. En voor onszelf.

🕊️ Met liefde, in herinnering en verbondenheid, Theo-Herbots

💬 Uw stem doet ertoe

Het zou mij bijzonder veel betekenen indien U een reactie zou willen achterlaten over dit onderwerp via het reactieformulier hieronder. Uw gedachten, gevoelens of persoonlijke ervaringen kunnen anderen raken, inspireren of troost bieden. Samen kunnen we de stilte doorbreken en ruimte maken voor erkenning, begrip en hoop. Laat dit niet enkel mijn verhaal zijn—maar ook het begin van een gesprek waarin we elkaar vinden.

💛 Waarom delen belangrijk is

Door dit bericht te delen via de social-mediadeelknoppen onderaan, kunnen we misschien iemand tot nadenken aanzetten—en wie weet zelfs veel leed voorkomen. Al zouden we slechts één persoon bereiken, één ziel die zich herkent in deze woorden en daardoor een andere weg inslaat, dan is dat al een overwinning van onschatbare waarde.

Natuurlijk hoop ik dat dit bericht veel meer mensen mag raken. Dat het een lichtpuntje mag zijn in donkere dagen. Dat het pijn en verdriet kan verzachten—dezelfde pijn en hetzelfde verdriet die ik al vele jaren met me meedraag.

Want in het delen van kwetsbaarheid schuilt kracht. In het doorbreken van stilte ontstaat verbinding. En in het erkennen van verdriet begint soms de eerste stap naar heling.

🕊️ Laat dit bericht een brug zijn—tussen mijn verhaal en jouw begrip, tussen mijn verlies en onze gezamenlijke menselijkheid. Deel het, als je voelt dat het iets in jou of in een ander in beweging brengt.