Een Vaderdag Die Steekt 💙 Vaderdag… Een Dag Die Voor Mij Nog Steeds Zwaar Weegt
Door Theo‑Herbots – Tienen
🌅 Intro – Vanuit mijn hart, zoals ik altijd schrijf
Vandaag is het opnieuw Vaderdag in België. Voor velen een dag vol ontbijt op bed, kaartjes, knuffels en dankbaarheid. Maar voor mij… is het een dag die elk jaar opnieuw een oude wonde openmaakt. Een wonde die nooit geheeld is, omdat ik nooit heb begrepen waarom.
Ik schrijf dit niet om medelijden te vragen. Ik schrijf dit omdat woorden mijn manier zijn om pijn te dragen, om verdriet een plaats te geven, om niet te verstikken in stilte. En omdat ik weet dat ik niet de enige ben die vandaag met een leegte rondloopt.
Een Vaderdag Die Steekt 💔 Wanneer Vaderdag Geen Feestdag Meer Is
Er wordt vaak gezegd: “Tijd heelt alle wonden.” Maar dat is niet waar voor elke vader.
Sinds begin 2011 heb ik geen enkel contact meer met mijn kinderen en kleinkinderen. Geen telefoontje. Geen berichtje. Geen foto. Geen teken van leven.
Ze hebben me overal geblokkeerd:
- op gsm 📵
- op e-mail 📧
- op sociale media 🚫
- zelfs in de kleinste digitale hoekjes waar ik ooit hoopte hen nog te bereiken
En dat alles… door leugens die hen tegen mij hebben opgezet. Leugens waarvan ik nooit heb geweten waar ze vandaan kwamen. Leugens waar ik nooit de kans kreeg om op te antwoorden.
Een Vaderdag Die Steekt🧩 Het Onbegrip Dat Blijft Knagen
Wat het zwaarst weegt, is niet de stilte. Het is het niet weten.
Niet weten wat ik zogezegd verkeerd heb gedaan. Niet weten waarom ik geen uitleg verdien. Niet weten waarom een vaderhart zo makkelijk kan worden weggeworpen.
Ik heb altijd geprobeerd een goede vader te zijn. Niet perfect — niemand is dat — maar wel aanwezig, zorgend, liefhebbend. En toch werd ik uit hun leven gewist alsof ik nooit bestaan had.
🕯️ Vaderdag: Een Dag van Gemis, Maar Ook van Hoop
Elke Vaderdag voel ik dezelfde steek. Dezelfde vraag die blijft hangen: “Zouden ze nog aan me denken?”
Maar tegelijk is er ook iets anders. Iets dat niemand me kan afnemen: Hoop.
Hoop dat ooit de waarheid bovenkomt. Hoop dat ooit iemand zegt: “Papa, we willen praten.” Hoop dat mijn kleinkinderen op een dag zelf zullen zoeken naar wie ik ben.
Tot die dag blijf ik schrijven. Blijf ik voelen. Blijf ik vader — ook al mag ik het niet meer zijn in hun ogen.
Een Vaderdag Die Steekt Wat deze maand nog extra zwaar maakt,
is dat ik opnieuw de dag herdenk waarop mijn hart ooit brak. De dag waarop ik op 5 juni 2015 iemand verloor die voor mij van onschatbare waarde was, iemand die ik in dramatische omstandigheden heb moeten laten gaan.
Het is alsof die datum elk jaar opnieuw een deur opent naar een kamer waar het licht nooit helemaal terugkeert. Een plek waar herinneringen fluisteren, waar stilte zwaarder weegt dan woorden, waar het gemis niet minder wordt — alleen anders.
En precies daarom voelt deze maand zo rauw, zo kwetsbaar, zo vol van wat ooit was en nooit meer terugkomt.
Een Vaderdag Die Steekt Wat het allemaal nóg zwaarder maakt,
“Ik draag momenteel een zware waarheid met me mee: ik leef met een ernstige, ongeneeslijke ziekte.”
dat ik dit gevecht moet voeren terwijl mijn lichaam al zo hard aan het vechten is tegen een ernstige ziekte. Op momenten dat ik de steun van mijn kinderen het hardst nodig heb — een hand op mijn schouder, een simpele vraag “Hoe gaat het met je?” — blijft het stil. Een stilte die harder weegt dan eender welke diagnose.
En toch… draag ik alles alleen.
Niet omdat ik dat wil, maar omdat ik geen andere keuze heb. Elke dag opnieuw probeer ik overeind te blijven, zelfs wanneer mijn kracht opraakt en mijn hart breekt door het besef dat de mensen die mij het dichtst zouden moeten staan, mij volledig in de steek laten.
Die combinatie — lichamelijke strijd én emotionele verlatenheid — snijdt diep. Maar tegelijk toont het ook iets anders: dat ik, ondanks alles, nog altijd rechtsta. Dat ik blijf vechten. Dat ik blijf hopen. Dat ik blijf leven met een moed die niemand mij kan afnemen.
🌤️ Waarom Ik Toch Blijf Schrijven op Deze Dag
Sommigen vragen me waarom ik mezelf dit aandoe. Waarom ik elk jaar opnieuw een bericht schrijf op Vaderdag.
Het antwoord is eenvoudig: Omdat zwijgen nog veel meer pijn doet.
Schrijven is mijn manier om te ademen. Om niet te verharden. Om mens te blijven. Om liefde niet te laten sterven, zelfs wanneer ze niet wordt teruggegeven.
🌻 Slot – Van mij, Theo‑Herbots, voor wie dit herkent
Aan iedereen die vandaag wél gevierd wordt: geniet ervan. Aan iedereen die, net als ik, met een lege stoel in het hart zit: je bent niet alleen. En aan mijn kinderen en kleinkinderen — waar jullie ook zijn — mijn deur, mijn hart en mijn armen blijven open. Altijd.
Ik blijf hopen. Ik blijf liefhebben. Ik blijf vader.
— Theo‑Herbots, Tienen
PS: Als dit bericht jou raakt, wil je het dan delen via de social‑media deelknoppen hier beneden? 🙏💛
Wie weet… misschien komt het zo toch bij mijn kinderen en kleinkinderen terecht. Misschien belanden ze onverwacht op dit bericht… en nemen ze even de tijd om stil te staan, te voelen, te denken. 🌙✨ Een kleine klik van jou kan een groot verschil maken. 💫
Het zou mij zó ontzettend veel deugd doen
als U hier beneden een reactie zou willen achterlaten… 💬💖In het reactieformulier onder de reeds gegeven reacties) Elke reactie, elk woord, elk klein teken van verbondenheid brengt mij een stapje dichter bij iets wat voor mij van onschatbare waarde is…
👉 De hoop om ooit opnieuw mijn kinderen te bereiken. 👉 De wens dat ze misschien, heel misschien, mijn woorden zien. 👉 De stille droom dat ze voelen dat ik hen nooit ben vergeten.
Uw reactie is dus niet zomaar een reactie. Het is een lichtpuntje. Een teken van menselijkheid. Een stukje warmte dat verder reikt dan U misschien denkt… ✨
Dank U wel, van harte ❤️ Theo
bekijk alle berichten die ik reeds over Vaderdag geschreven heb via deze link 🔗 Father’s Day
Deel met Familie, Vrienden en Kennissen, zij zullen U dankbaar zijn | *•.¸♡ ᴡᴏʀᴅᴘʀᴇs-ʙʟᴏɢɢᴇʀs ɢᴇʙʀᴜɪᴋ ᴅᴇ ʜᴇʀʙʟᴏɢ-ᴋɴᴏᴘ ♡¸.•*
Ontdek meer van ✨ Theo‑Herbots – Fotograaf 📸 | Verhalenverteller 💬 | Gezondheidsgoeroe 🌿
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Dag Theo,
Vaderdag, een gemis voor u, een gemis voor vele….
Ik bid ondanks dat jij en vele hun kinderen/ kleinkinderen ooit zullen zien of Verenigd worden.
Ik voel soms een klein gemis omdat ik de mijne soms niet zie, ….
Familie, vrienden …. het zou zo mooi en aangenaam kunnen zijn, doch, wij mensen breken alles stuk.
We moeten kunnen ruzie maken, anders leven we niet… dat is heel spijtig.
Het is heel erg als ik naar mijn eigen hart kijk, maar dan weet ik en roep ik uit: Dank U Heere Jezus, dat ik U heb, …
Ik bid u Theo, rust,vrede in u hart toe , dat je ondanks dit gemis een vb. Zult zijn voor vele…
In Jezus Christus naam amen
Dag Bea,
Uw woorden raken mij diep.
Gij spreekt vanuit een hart dat zelf weet wat gemis is, en dat voel ik in elke zin die ge schrijft.
Vaderdag is een moeilijke dag — voor mij, voor u, voor velen die hun kinderen of kleinkinderen moeten missen, soms even, soms al jaren.
En toch… in dat gemis zit ook een stille kracht.
Een kracht die gij zo mooi benoemt: blijven hopen, blijven bidden, blijven geloven dat er ooit herstel komt.
Gij hebt gelijk:
Mensen maken soms kapot wat eigenlijk schoon en eenvoudig zou kunnen zijn.
Familie, vrienden, relaties… het zou een bron van warmte moeten zijn, maar soms wordt het een bron van pijn.
En toch blijven we liefhebben — dat is misschien onze grootste kwetsbaarheid, maar ook onze grootste schoonheid.
Uw geloof, Bea, uw vertrouwen in Jezus Christus, uw gebed voor mij… dat raakt mij meer dan ge misschien beseft.
Dat ge rust en vrede in mijn hart bidt, dat ge mij een voorbeeld noemt voor anderen — dat is een grote eer, en ik draag dat met nederigheid.
Dank u voor uw oprechtheid.
Dank u voor uw gebed.
Dank u dat ge mijn pijn ziet zonder oordeel, maar met mededogen.
Moge God ook u zegenen,
in uw eigen gemis,
in uw eigen strijd,
in uw eigen verlangen naar verbondenheid.
In respect en dankbaarheid,
Theo
Dank u Theo,
Gelukkige God zegent, HIJ stopt nooit met werken, soms snappen we er niets van , van Gods weg ,van ZIJN leiding, maar als we erna terug kijken zien we hoe HIJ heeft gewerkt.
Theo GOD heeft jou dikwijls gedragen wanneer je niet meer kon, Jezus is,er altijd, HIJ is en blijft bij ons, ook al begrijpen we zijn weg soms niet.
En wanneer we dwalen, brengt HIJ ons weer op de juiste weg.
Zoals onze God is, zo is,er geen ander.
Alle glorie en eer voor de Allerhoogste Heer, amen
Bedankt voor deze oprechtheid Bea
Groetjes Theo
Niemand zou dat moeten meemaken
Ik hoop voor u dat het ooit voor u nog in orde komt
Ik bewonder uw moed vooral ook omdat je ook nog bovendien ernstige fysische problemen heb
Dankjewel voor je woorden, dat raakt me echt.
Je hebt gelijk: niemand zou zoiets moeten meemaken.
Toch probeer ik, ondanks alles, verder te gaan — stap voor stap, dag per dag.
En ja, met mijn fysieke problemen is dat soms een extra gevecht, maar ik blijf rechtstaan.
Dat jij zegt dat je mijn moed bewondert, betekent meer dan je denkt.
Het doet deugd te voelen dat mensen zien hoe hard ik blijf vechten.
Ik hoop ook dat het ooit nog in orde komt… op welke manier dan ook.
Tot dan blijf ik doen wat ik altijd doe: vooruitgaan, helpen waar ik kan, en blijven geloven dat er licht is, zelfs na lange duisternis.
Dankjewel voor je steun. Dat is goud waard.
Groetjes 😀
Theo
Lieve Theo
Kinderen moeten beseffen dat ze op de wereld zijn dankzij hun vader en moeder.
Meer dankbaarheid en geen onnodige roddels. Waarom ook? Uit jaloezie?
Ik hoop terecht voor jou dat jouw nakomelingen weldra tot besef komen dat jij nodig geweest bent om hen het levenslicht te schenken.
Ik wens je een spoedige hereniging met hen toe en rechtzetting van al het onrecht dat jullie werd aangedaan.
Veel liefs
Noëlla
❤️ Dank je wel, lieve Noëlla
Jouw woorden raken me diep.
Het doet deugd wanneer iemand zo helder benoemt wat vaak verzwegen wordt:
dat ouders het begin zijn van elk leven, en dat dankbaarheid soms verloren raakt in ruis, pijn of misverstanden.
🌿 Je hoop geeft mij kracht
Dat jij gelooft dat mijn kinderen ooit tot inzicht komen…
dat geeft mij een sprankel die ik soms zelf even kwijt ben.
Het is een zachte duw in de rug, een herinnering dat liefde nooit helemaal verdwijnt,
zelfs niet wanneer stilte te lang duurt.
🤍 Rechtzetting van onrecht
Wat je schrijft over rechtzetting raakt me.
Niet omdat ik wrok koester, maar omdat ik nog altijd geloof in waarheid,
in heling, in het moment waarop harten weer open kunnen gaan.
Misschien langzaam, misschien onverwacht — maar altijd mogelijk.
🙏 Veel liefs terug
Dank je, Noëlla, voor je warmte, je eerlijkheid en je medeleven.
Woorden zoals de jouwe zijn balsem op een wonde die soms nog prikt.
Ik draag ze mee, met dankbaarheid.
Vriendelijke Groet 😀
Theo
Ik begrijp het gemis en wens je veel moed toe in het dragen daarvan. Groetjes van Filip
Dank je wel, Filip.
Jouw woorden doen deugd.
Het gemis blijft soms zwaar wegen, maar zulke kleine blijken van begrip maken het draaglijker.
Ik probeer het stap voor stap een plaats te geven, al blijft het een weg met hobbels.
Warme groet terug,
Theo 🌙💛