Mijn Laatste Woord 📝 Waarom ik mijn laatste wilsbeschikkingen heb vastgelegd
Er zijn momenten in het leven waarop je voelt: nu is het tijd om zelf te bepalen hoe mijn verhaal eindigt.
Ik heb op het gemeentehuis mijn laatste wilsbeschikkingen laten vastleggen. Niet omdat ik met de dood bezig ben, maar omdat ik met het leven bezig ben — met mijn waarheid, mijn waardigheid, mijn rust.
Te vaak heb ik ervaren hoe mensen die mij in het leven onrecht aandeden, plots wél “mooi weer” willen spelen wanneer iemand er niet meer is. Dat soort toneel hoort niet bij mijn verhaal. Niet bij mijn leven, en dus ook niet bij mijn afscheid.
🧬 1. Mijn lichaam afstaan aan de wetenschap
Ik heb ervoor gekozen om mijn lichaam af te staan aan de wetenschap. Niet omdat ik geen waarde hecht aan rituelen, maar omdat ik geloof dat zelfs na mijn laatste adem mijn lichaam nog iets kan betekenen.
Kennis. Onderzoek. Vooruitgang. Een laatste daad van geven — dat past bij wie ik ben. Dat voelt juist. 🌟
📵 2. Geen publieke aankondiging van mijn overlijden
Er komt geen rouwbericht in de krant. Geen publieke melding. Geen formele aankondiging.
Wie mij écht kende, wie mij écht graag zag, die heeft geen advertentie nodig om te weten wat ik betekende. Die draagt mij al lang in het hart. En dat is de enige plaats waar ik wil blijven voortleven. ❤️
🚪 3. Geen laatste groet, geen afscheidsceremonie
Er komt geen plechtigheid. Geen koffietafel. Geen ceremonie waar mensen komen zitten met een masker op.
Wie mij in het leven niet respecteerde, heeft geen recht op een stoel aan mijn afscheid.
💔 Zoals mijn eigen kinderen…
Zoals mijn eigen kinderen… kinderen voor wie ik zoveel gedaan heb, met heel mijn hart ❤️. En toch hebben zij zich sinds 2011 volledig van mij afgekeerd… Geen enkel teken van leven meer. Geen “Zalig Kerstfeest”, geen “Gelukkig Nieuwjaar”, geen “Fijne Vaderdag”. Niets. Alleen stilte. ❄️
Ze hebben me overal geblokkeerd — op gsm, op sociale media, via mail. Niet omdat ik hen kwaad heb gedaan, maar omdat ze zich hebben laten beïnvloeden door leugens die als gif tussen ons zijn gegoten. 🥀
En wat het nog zwaarder maakt… Ik kamp met een ernstige ziekte. Dit is net de periode waarin ik hun steun het hardste nodig had. Maar net dan lieten ze me volledig in de steek. Alles draag ik alleen. Dag na dag. Nacht na nacht. 😔
En daarom, vanuit die diepe pijn, wil ik één ding heel duidelijk maken: 👉 Ik wil hen geen kans geven om later, wanneer het te laat is, nog een stukje comedie te komen spelen. Geen toneel, geen krokodillentranen, geen “we hadden het niet geweten”. Want wie er nu niet is, hoeft later niet te doen alsof. Mijn hart verdient oprechtheid, geen schijnheiligheid. 💔🔥
En wie mij wél graag zag? Die heeft geen ceremonie nodig. Die draagt mij mee in herinneringen, in verhalen, in kleine momenten die nooit verdwijnen.
Want echte verbondenheid heeft geen bloemen nodig, geen toespraken, geen publiek. Echte verbondenheid leeft in stilte verder. 🌙
4. De heropstart van mijn Euthanasiedosier
Er was een dossier opgestart in 2017, maar een paar dagen voor het ging uitgevoerd worden heb ik het onder druk van enkele mensen laten stilleggen.
“Het enige wat me vandaag nog recht houdt, is mijn lieve hond Jefke — mijn trouwe kameraad die me door zoveel donkere momenten heeft gedragen. De gedachte dat hij er ooit niet meer zal zijn, snijdt diep en maakt me bang voor wat er dan van mij overblijft.” ik wil dat mijn euthanasiedossier dan zo snel mogelijk wordt uitgevoerd
🌱 Waarom dit geen hardheid is, maar zachtheid voor mezelf
Sommigen zullen dit misschien streng vinden. Maar dit is geen wraak. Dit is geen boosheid.
Dit is zelfzorg. Dit is grenzen trekken. Dit is levensecht.
Ik heb altijd gegeven, altijd geprobeerd om goed te doen. En nu geef ik mezelf de rust om mijn laatste hoofdstuk te laten verlopen zoals ík dat wil.
💛 Slot — Van hart tot hart, als Theo‑Herbots uit Tienen
Dit schrijven was niet gemakkelijk, maar het voelt eerlijk. Het voelt als een keuze die past bij wie ik ben: iemand die leeft met openheid, maar niet langer toelaat dat anderen zijn grenzen overschrijden.
Aan wie mij warmte gaf: jullie dragen mij verder, niet in een zaal, maar in jullie hart.
Aan wie mij pijn deed: jullie krijgen geen rol in mijn laatste bladzijde.
En aan mezelf: ik kies voor rust, waarheid en waardigheid.
🌑 Mijn Laatste Woord
🕯️ De Dag Die Vastligt
De dag waarop ik dit aardse tranendal zal verlaten, staat al geschreven. Niet door mij, niet door toeval, maar door het leven zelf. Het is een vreemd soort rust, een stille zekerheid, wanneer je weet dat het einde niet langer een vraag is maar een afspraak.
Mijn laatste woorden liggen klaar. Mijn afscheidsbrief is geschreven, verzegeld, en zal pas drie maanden na mijn vertrek verschijnen — hier, op deze blog, mijn digitale thuis, mijn hart dat ik in pixels heb gegoten.
🔥 Voor Wie Mij Onrecht Aandeed
Er is één deel van mijn verhaal dat ik niet langer kan zwijgen. Niet uit wrok. Niet uit haat. Maar omdat waarheid soms het enige is wat een mens nog bezit.
Als deze woorden ooit terechtkomen bij degenen die mijn leven hebben verwoest, dan rest hen nog maar één gebaar: zich op de borst slaan en fluisteren: “Mea culpa, mea culpa, mea máxima culpa.” Door mijn schuld. Door mijn schuld. Door mijn allergrootste schuld.
Maar tegen dan… zal het te laat zijn.
Te laat om recht te zetten wat nooit had mogen breken. Te laat om de stilte te vullen die zij zelf hebben gecreëerd. Te laat om de wonden te helen die zij achterlieten alsof het niets was.
Want een mea culpa heeft alleen waarde zolang er nog iets te redden valt. Wanneer een mens jarenlang is genegeerd, wanneer zijn stem werd weggeduwd, wanneer zijn hart werd vertrapt door onverschilligheid… dan wordt zelfs een schuldbekentenis niets meer dan een echo in een kamer waar niemand meer woont.
Ik schrijf dit niet om hen te raken. Ik schrijf dit omdat ik eindelijk mezelf wil bevrijden. Omdat ik niet langer wil dragen wat nooit van mij was. Omdat ik mijn laatste woord wil nalaten zoals het bedoeld is: eerlijk, helder, zonder maskers.
En wie mij onrecht aandeed… zij zullen zichzelf ooit tegenkomen. In een spiegel. In een stilte. In een nacht die langer duurt dan ze hadden verwacht.
Maar dan is mijn weg al verder. Dan heb ik mijn vrede al gevonden. Dan ben ik al vrij.
📜 Waarom Ik Schrijf
Ik schrijf niet om medelijden op te roepen. Ik schrijf niet om drama te creëren. Ik schrijf omdat waarheid een recht is — zelfs wanneer je er niet meer bent.
Deze brief is mijn laatste adem in woorden. Mijn laatste kans om te zeggen wat nooit gezegd werd. Mijn laatste mogelijkheid om recht te zetten wat krom was, en te eren wat goed was.
💛 Voor Wie Goed Voor Mij Was
Er zijn mensen die mij gedragen hebben, soms zonder dat ze het zelf beseften. Mensen die mij warmte gaven op momenten dat ik zelf koud was vanbinnen. Mensen die luisterden, die lachten, die hielpen, die bleven.
Aan hen zal ik dankbaar zijn. Niet oppervlakkig, niet vluchtig, maar diep — vanuit de kern van wie ik ben. Zij zullen hun naam lezen in mijn laatste woorden, en voelen dat hun goedheid nooit vergeten werd.
🔥 Voor Wie Mij Onrecht Aandeed
Maar er is ook een andere kant. Een kant die ik te lang heb verzwegen, ingeslikt, weggeduwd.
Wie mij onrecht heeft aangedaan, wie mij brak, wie mij liet vallen wanneer ik het meest kwetsbaar was — ook zij zullen genoemd worden.
Niet uit wraak. Niet uit bitterheid. Maar uit waarheid.
Want zwijgen zou opnieuw onrecht zijn. En dit is mijn laatste kans om te spreken zonder angst, zonder gevolgen, zonder terughoudendheid.
Ik zal hen niet sparen. Niet omdat ik hen haat, maar omdat ik eindelijk durf te zeggen wat altijd verzwegen werd.
🌙 De Waarheid Als Erfenis
Dit is geen afrekening. Dit is geen vergelding.
Dit is een getuigenis.
Een mens laat veel achter: foto’s, herinneringen, woorden, sporen in de harten van anderen. Maar de waarheid — dát is de zuiverste erfenis die iemand kan nalaten.
Misschien zal iemand die mijn woorden leest, eindelijk begrijpen wat nooit uitgesproken werd. Misschien zal iemand spijt voelen. Misschien zal iemand troost vinden.
Maar wat er ook gebeurt: mijn waarheid zal blijven bestaan, zelfs wanneer ik dat niet meer doe.
🌟 En Toch… Hoop
🌑 Wanneer het leven een andere richting kiest
Een mens moet realistisch blijven. Na een verkeerde doktersdiagnose in 2010 — met zware operaties tot gevolg — is mijn lichaam nooit meer hetzelfde geweest. In 2011 werd me in het universitair ziekenhuis zelfs gezegd dat ik het einde van dat jaar niet meer zou halen.
Maar de vechter in mij heeft nooit opgegeven. Door eigen opzoekingswerk, doorzettingsvermogen en een speciaal voedingsschema sta ik hier vandaag nog steeds. Vele jaren langer dan men ooit had durven voorspellen. 💛🔥
🕯️ De laatste weken
Toch voel ik de laatste dagen dat mijn lichaam en gezondheid opnieuw sterk achteruitgaan. Dat gevoel heeft me ertoe aangezet om dit bericht te schrijven en te publiceren. Niet uit zwakte, maar uit eerlijkheid. Uit respect voor mezelf en voor wie mij volgt.
🤍 Het verlies van mijn doel
Ik heb me lang vastgehouden aan het vrijwilligerswerk dat ik deed in het woonzorgcentrum. Dat gaf me een doel, een reden om elke dag opnieuw op te staan, ondanks alles wat mijn lichaam me ontnam.
Maar sinds ik dat heb moeten opgeven, onder druk van andere vrijwilligers (ik heb hierover al eerdere berichten gedeeld, helaas zonder resultaat), is ook mijn vechtlust stilaan weggegleden.
Plots had ik geen richting meer. Geen houvast. Geen doel.
En een mens zonder doel… is als een vis zonder water. 🐟💧
💔 Achter de Lach – Het Verhaal dat Niemand Zag
Ik heb jarenlang naar de buitenwereld gelachen, gezongen en fratsen verkocht — alsof ik een vrolijke voorstelling speelde waar niemand doorheen mocht kijken. Maar achter die glimlach zat een wereld die niemand zag: een lichaam dat vocht, een geest die kraakte, en een hart dat stilletjes bloedde.
Onder die façade leefde ik met pijn die zich op twee fronten tegelijk afspeelde: psychisch, door alles wat ik heb meegemaakt, en fysisch, door de gevolgen van een verkeerde medische diagnose die mijn leven voorgoed veranderde.
🩺 Een Lichaam dat Niet Meer Kan Volgen
Mijn overgevoelig darmsyndroom wordt steeds erger. Nachten waarop anderen slapen, breng ik door op het toilet — uitgeput, leeg, kapot. De dagen erna zijn geen dagen meer, maar overlevingsuren.
Dingen die voor anderen vanzelfsprekend zijn, zijn voor mij bijna onmogelijk geworden:
- uitstapjes
- bioscoopbezoeken
- toneelstukken
- spontane momenten
Mijn wereld is kleiner geworden, niet omdat ik dat wil, maar omdat mijn lichaam me dwingt.
⚠️ De Terugkeer van Oude Demonen
Alsof dat nog niet genoeg was, voel ik opnieuw alle symptomen van diverticulose en diverticulitis opduiken. Het is alsof mijn lichaam zegt: “Je hebt al veel gedragen, maar hier komt nog een last bovenop.”
Deze combinatie van klachten brengt me in een toestand die bijna niet meer te dragen is — een ondraaglijk psychisch én fysiek lijden dat me soms de adem beneemt.
🌑 De Onzichtbare Strijd
Wat mensen niet zien, is hoe zwaar het is om elke dag opnieuw te proberen. Om te blijven functioneren. Om niet op te geven. Om te blijven geloven dat er nog licht is, zelfs wanneer alles donker aanvoelt.
Ik heb zo lang gezwegen. Zo lang gedaan alsof het wel ging. Maar zwijgen heeft me kapotgemaakt. En nu is het tijd om mijn waarheid te laten spreken.
💔 Wanneer Draagkracht en Draaglast Botsen
Ik heb altijd een grote draagkracht gehad. Jarenlang heb ik mijn pijn, mijn verdriet, mijn teleurstellingen en mijn verliezen gedragen alsof het vanzelfsprekend was. Alsof ik gemaakt was om te blijven rechtstaan, wat er ook gebeurde.
Maar er komt een moment waarop zelfs de sterkste schouders beginnen te beven. Een moment waarop de draaglast zó groot wordt dat zelfs een mens met een hart van staal het niet meer kan dragen.
En dat moment… is nu.
🌑 De Last Die Te Groot Werd
Het is niet één pijn. Het is niet één gebeurtenis. Het is de opeenstapeling van jaren, van teleurstellingen, van strijd, van ziek zijn, van alleen vechten, van niet gezien worden door wie het wél zou moeten zien.
Mijn draagkracht was groot. Maar de draaglast is groter geworden dan wat één mens nog kan torsen.
En dat heeft gevolgen. Gevolgen die ik voel in mijn lichaam, in mijn geest, in mijn nachten, in mijn dagen. Gevolgen die ik niet langer kan negeren.
🕯️ Het Punt Waarop Je Niet Meer Kunt
Er is een grens. Een grens die je niet ziet aankomen, maar die je voelt wanneer je erover gaat.
Ik ben die grens voorbij. Niet omdat ik zwak ben. Niet omdat ik opgeef. Maar omdat ik mens ben — een mens die te veel heeft gedragen, te lang, te alleen.
🌟 Waarom ik dit deel
Niet om medelijden te vragen. Niet om drama te creëren.
Maar omdat waarheid soms gedeeld moet worden. Omdat stilte soms zwaarder weegt dan woorden. En omdat elk mens — ook ik — het recht heeft om te zeggen: “Dit is waar ik nu sta.”
Tussen al het verdriet, de pijn, de teleurstellingen, blijft er iets over dat niemand mij ooit heeft kunnen afnemen:
Hoop.
Hoop dat mijn woorden iemand raken. Hoop dat mijn verhaal iemand helpt. Hoop dat mijn leven — met al zijn bochten, littekens en lichtpuntjes — niet voor niets was
Van hart tot hart, Theo‑Herbots uit Tienen 💛🌿
PS: Bekijk de reacties hieronder…
en voeg gerust de jouwe toe. Elke boodschap, hoe klein ook, geeft me een beetje extra kracht — een zachte duw vooruit, een warm lichtpuntje op momenten dat het donkerder wordt. Jouw woorden zijn geen gewone woorden… ze zijn stukjes menselijkheid die mij dragen, die mij laten voelen dat ik er nog toe doe. 💛🔥
Deel met Familie, Vrienden en Kennissen, zij zullen U dankbaar zijn | *•.¸♡ ᴡᴏʀᴅᴘʀᴇs-ʙʟᴏɢɢᴇʀs ɢᴇʙʀᴜɪᴋ ᴅᴇ ʜᴇʀʙʟᴏɢ-ᴋɴᴏᴘ ♡¸.•*
Ontdek meer van ✨ Theo‑Herbots – Fotograaf 📸 | Verhalenverteller 💬 | Gezondheidsgoeroe 🌿
Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.
Theo we kunnen alleen maar met veel
eerbied naar uw levensverhaal luisteren en bewondering hebben voor uw moed uw sterkte uw sociaal engasement steeds klaar staan voor anderen en helpen waar je kunt
Ik hoop dat je toch voldoende kracht over houd om te blijven vechten tegen de pijn en alle onrecht dat je werd aangedaan
Ik blijf je steunen
Ivan
💛 Dank je, Ivan
Jouw woorden raken me diep.
Het doet deugd wanneer iemand niet alleen leest wat ik schrijf, maar ook echt voelt wat er achter schuilt — de pijn, de strijd, maar ook de kracht die blijft terugkomen.
🙏 Eerbied en steun die ik niet vanzelfsprekend vind
Dat jij met zoveel eerbied naar mijn verhaal luistert,
dat je mijn moed en mijn engagement ziet,
dat je erkent hoe hard ik blijf vechten…
Dat betekent meer dan ik ooit volledig kan uitleggen.
In een wereld waar velen snel oordelen of wegkijken,
ben jij iemand die blijft staan.
🔥 De strijd gaat verder
Ja, de pijn is zwaar.
Ja, het onrecht laat littekens achter.
Maar zolang er mensen zijn zoals jij —
mensen die blijven geloven, blijven steunen, blijven meedragen —
vind ik telkens opnieuw de kracht om door te gaan.
🤝 Ik voel jouw steun
En geloof me:
die steun maakt een verschil.
Een groter verschil dan je misschien zelf beseft.
Dank je, Ivan.
Voor je woorden.
Voor je menselijkheid.
Voor je trouw.
Ik draag het mee in mijn hart. 💛🔥
De Psalmen 25:2-22 NBG51
[2] mijn God, op U vertrouw ik; laat mij niet beschaamd worden, laten mijn vijanden niet over mij juichen. [3] Ja, allen die U verwachten, worden niet beschaamd, beschaamd worden wie trouweloos handelen zonder oorzaak. [4] Here, maak mij uw wegen bekend, leer mij uw paden, [5] leid mij in uw waarheid en leer mij, want Gij zijt de God mijns heils, U verwacht ik de ganse dag. [6] Gedenk uw barmhartigheid, Here, en uw gunstbewijzen, want die zijn van eeuwigheid; [7] gedenk niet de zonden van mijn jeugd, noch mijn overtredingen, gedenk mijner naar uw goedertierenheid, om uwer goedheid wil, Here. [8] Goed en waarachtig is de Here; daarom onderwijst Hij de zondaars aangaande de weg. [9] Ootmoedigen doet Hij wandelen in het recht, en Hij leert ootmoedigen zijn weg. [10] Alle paden des Heren zijn goedertierenheid en trouw voor wie zijn verbond en zijn getuigenissen bewaren. [11] Om uws naams wil, Here, vergeef mij mijn ongerechtigheid, want die is groot. [12] Wie is de man die de Here vreest? Hij onderwijst hem aangaande de weg die hij moet kiezen. [13] Hij zelf zal in voorspoed vertoeven, en zijn nageslacht zal het land beërven. [14] Des Heren vertrouwelijke omgang is met wie Hem vrezen, en zijn verbond maakt Hij hun bekend. [15] Mijn ogen zijn bestendig op de Here, want Hij voert mijn voeten uit het net. [16] Wend U tot mij en wees mij genadig, want eenzaam ben ik en ellendig. [17] De benauwdheden mijns harten hebben zich uitgebreid, voer mij uit mijn angsten. [18] Zie op mijn ellende en mijn moeite, en vergeef al mijn zonden. [19] Zie, hoe talrijk zijn mijn vijanden, en met welk een boosaardige haat haten zij mij. [20] Bewaar toch mijn ziel en red mij; laat mij niet beschaamd worden, want bij U schuil ik. [21] Vroomheid en oprechtheid mogen mij behoeden, want U verwacht ik. [22] O God, verlos Israël uit al zijn benauwdheden.
De Psalmen 23:1-6 NBG51
[1] Een psalm van David. De Here is mijn herder, mij ontbreekt niets; [2] Hij doet mij nederliggen in grazige weiden; Hij voert mij aan rustige wateren; [3] Hij verkwikt mijn ziel. Hij leidt mij in de rechte sporen om zijns naams wil. [4] Zelfs al ga ik door een dal van diepe duisternis, ik vrees geen kwaad, want Gij zijt bij mij; uw stok en uw staf, die vertroosten mij. [5] Gij richt voor mij een dis aan voor de ogen van wie mij benauwen; Gij zalft mijn hoofd met olie, mijn beker vloeit over. [6] Ja, heil en goedertierenheid zullen mij volgen al de dagen van mijn leven; ik zal in het huis des Heren verblijven tot in lengte van dagen.
Dag Theo
Ik heb juist 2 mooie Psalmen doorgestuurd , iets voor u.
Ik ken je verleden je verdriet,pijn en lijden, je lichaam dat blijft achteruit gaan.
Ik ken min of meer uw strijd, uw stormen in uw leven die je moest doorstaan en nog niet op zijn einde zijn.
Maar je bent moedig, je bent sterker dan je denkt, ik sta verstelt hoe je telkens weer overwint en doorgaat, hoe jouw leven een vb is voor anderen in doorgaan.
Ik ben blij dat ik mocht deel uitmaken van uw leven.
Maar je bent er nog.
Jezus roept je ooit op een dag.
Hij zet je ooit in de vrijheid en ooit kom je echt thuis, vecht tot dan.
Hou vol, we staan achter u, en ja ooit komt de waarheid aan het licht.
Dan zullen wij ,de overlevenden die u goed kende opstaan en reacties geven, op wie hier iets op aan te melden heeft.
We zijn er voor je en trek je daar aan op.
Aan Jezus en ons.
Laat dat mijn gebed zijn,
Kracht en overwinning, liefde,hoop, en geloof, een hart dat krachtiger is dan je denkt, in Jezus naam amen
Dag Bea,
Uw woorden komen binnen met een zachtheid én een kracht die ik moeilijk kan uitleggen.
Gij spreekt niet als iemand die vanop afstand kijkt, maar als iemand die mijn weg, mijn stormen en mijn littekens kent. Dat voel ik in elke zin.
Ja, mijn lichaam gaat achteruit.
Ja, de strijd is nog niet voorbij.
Maar wat gij zegt — dat ik blijf doorgaan, dat ik blijf vechten, dat ik een voorbeeld ben voor anderen — dat raakt mij diep.
Want soms zie ik dat zelf niet meer.
Dat gij Psalmen hebt doorgestuurd, dat gij bidt, dat gij mij draagt in uw hart… dat is geen kleine troost.
Dat is een lichtpunt in dagen die soms donker zijn.
En gij hebt gelijk:
Ik ben er nog.
En zolang Jezus mij hier houdt, blijf ik gaan.
Niet uit eigen kracht, maar uit de kracht die Hij geeft, en uit de steun van mensen zoals gij.
Dat ge zegt dat ge blij zijt dat ge deel mocht uitmaken van mijn leven… Bea, dat is wederzijds.
Uw geloof, uw eerlijkheid, uw moed om dingen te benoemen zoals ze zijn — dat is een zegen.
Ooit roept Hij mij thuis.
Ooit komt de waarheid aan het licht.
Tot dan blijf ik vechten, blijven wij rechtstaan, blijven wij getuigen van wat liefde en geloof kunnen doen in een mensenleven.
Dank u voor uw gebed.
Dank u voor uw liefde.
Dank u dat ge achter mij staat.
In geloof en dankbaarheid,
Theo 💛🔥
Dag Theo, je maakt een eerlijke, moedige en rechtvaardige keuze. Zo ken ik je ook als blogmaat en vriend. Daar kan ik alleen maar respect voor hebben. Hopelijk vind je kracht om door te bijten en wordt de pijn draaglijker. Je geniet mijn volle steun, Filip
Dank je wel, Filip, voor je warme woorden en je onvoorwaardelijke steun.
Je kent me al lang als iemand die eerlijk en rechtuit leeft, en precies daarom wil ik ook eerlijk zijn over dit deel van mijn weg.
Vandaag heb ik de nodige stappen gezet om mijn euthanasiedossier opnieuw op te starten.
Dat is geen keuze uit zwakte, maar uit helderheid.
Uit respect voor mezelf, voor mijn grenzen, voor mijn waardigheid.
Het doet deugd te voelen dat jij — als blogmaat, als vriend — dit begrijpt zonder oordeel.
Dat je ziet hoe zwaar het soms is, maar ook hoe hard ik blijf vechten om de pijn draaglijk te houden.
Jouw steun betekent meer dan woorden kunnen zeggen.
Dank je om naast mij te blijven staan, ook in deze moeilijke hoofdstukken. 💛🔥
Dag Theo. Wat je schrijft is sterk en zoiets kan alleen geschreven zijn door iemand die zowel zijn sterktes als zijn beperkingen kent. Mijn papa stuurde de link door en ik ben onmiddellijk aan de lectuur begonnen. Zoals je weet hebben we ook zeer zware zeeen bevaren en je ervaringen zijn voor ons ook herkenbaar. Vergeet echter niet om ook zacht te zijn voor jezelf. Want wie zei ook weer op het moment dat alles ten einde kwam: ‘vergeef hen want ze weten niet wat ze doen’. Over je eventuele- hopelijk latere- afscheid kan ik alleen maar begrip hebben. Dat kan inderdaad tegenwoordig zelfs notarieel vastgelegd worden. Heb ik ook zo gedaan. Een glas te heffen onder de vrienden op het voorbije, en meer niet. Geen Pump And Circumstances Geen stoet of gedoe.
Leef toch nog maar effe voluit de mooie kleine momenten, een bloem, de zon, de geur van de aarde na het onweer…
En vergeet de ‘regrets’ de had ik maars, (Non rien de rien, non je ne regrette rien – ni le bien ni le mal.)
We leven allen een leven en maken keuzes. Soms goed soms minder goed. En ja anderen doen dat ook. Maar hoe we er mee omgaan maakt ons als ziel rijker.
xxx
Lieve Peter,
Jouw woorden raken me diep.
Je schrijft met een helderheid en een zachtheid die alleen komt van iemand die zelf door de storm is gegaan — en er niet verbitterd, maar wijzer en menselijker is uitgekomen.
Dat jouw papa de link heeft doorgestuurd, en jij meteen bent beginnen lezen… dat betekent meer dan je misschien denkt. Jullie kennen die zware zeeën inderdaad maar al te goed. Het doet deugd om te voelen dat iemand die zelf zoveel heeft gedragen, mijn verhaal herkent zonder oordeel, zonder ruis, gewoon van mens tot mens.
Je herinnert me aan iets belangrijks: mild zijn voor mezelf.
Dat blijft een van de moeilijkste lessen.
Maar je hebt gelijk — wie zulke woorden kon uitspreken op het einde, wist dat vergeving soms de enige weg is om niet zelf te verzuipen in wat anderen je aandeden.
Wat je schrijft over afscheid nemen raakt me ook.
Eenvoud, eerlijkheid, een glas onder vrienden… geen gedoe, geen vertoon.
Gewoon het leven eren zoals het écht was.
Ik begrijp je keuze volledig, en ik voel dezelfde behoefte aan puurheid.
En dan die laatste alinea…
De geur van aarde na het onweer, een bloem, een zonnestraal — dat zijn precies de dingen die mij nog overeind houden. De kleine momenten die groter zijn dan heel de wereld samen.
En ja, “Non, je ne regrette rien”…
We dragen allemaal onze keuzes, onze littekens, onze misstappen én onze overwinningen.
Maar zoals jij het zo mooi zegt: hoe we ermee omgaan, dat maakt ons als ziel rijker.
Dank je, Peter.
Voor je eerlijkheid.
Voor je warmte.
Voor je menselijkheid.
xxx