🎡 Kermisvolk: Ruw van Buiten, Goud van Binnen ✨||🎡 Fairground Folk: Rough on the Outside, Gold on the Inside ✨

🎡 Waarom Ik Hou van Kermisvolk

Een verhaal van ruwheid, warmte en thuiskomen Door Theo‑Herbots – Tienen

🌟 Intro – Waarom dit verhaal mij zo dierbaar is

Er zijn van die stukken uit je leven die je nooit meer vergeet. Niet omdat ze perfect waren, maar omdat ze je gevormd hebben, je sterker hebben gemaakt, en je hebben laten voelen dat je ergens écht thuishoort. Zo is het voor mij met het kermisvolk. Bovenop mijn pensioen heb ik drie jaar op de kermis gewerkt, in een frituur. En hoewel het een ruw volkje was, heb ik daar mensen leren kennen met een hart van goud. Mensen die niet veel woorden gebruiken, maar die je dragen wanneer het nodig is. Vandaag schrijf ik dit neer omdat het deel is van wie ik ben — en omdat het me nog altijd verwarmt.

🍟 Mijn Start op de Kermis – Een Botsing van Karakters

Ik herinner me nog levendig de dag dat ik me ging aanbieden. De baas keek naar mij, trok zijn wenkbrauwen op en zei ruw: “Ge zijt te oud.” Hij behandelde me alsof ik al afgeschreven was. Maar ik ben Theo‑Herbots — en ik laat me niet zomaar opzijzetten.

Ik reageerde even ruw terug, recht uit het hart: “Hoogmoedige zak, ge kunt mijn kl… kussen!”

En toen gebeurde iets onverwachts. Hij draaide zich om, keek me aan met een mengeling van verbazing en respect, en riep: “Zo iemand moet ik hier hebben!” Vanaf dat moment hoorde ik erbij.

💪 Het Zwaarste Werk – Maar Ik Deed Het Graag

Ik mocht meteen het zwaarste werk doen: De voorbak van de frietjes. Twee zakken van tien kilogram frieten uitscheppen, inzetten, en dan… lopen.

Want de koelwagen mocht niet naast de frituur staan. Neen, die stond helemaal aan de andere kant van de kermis. Dus daar ging ik: Twee zakken van tien kilo op mijn schouders, slalommend tussen het volk door, snel, want tegen dat ik terug was moesten de frietjes hard gebakken zijn.

En dat was nog niet alles. In diezelfde koelwagen moest ik ook drank en andere benodigdheden gaan bijhalen. Zwaar werk, ja. Maar ik deed het graag. Ik voelde me thuis tussen dat ruwe, eerlijke kermisvolk.

🎡 De Laatste Dag van de Kermis

De kermis liep op haar einde… maar voor ons begon dan pas het echte werk. Die laatste dag heeft altijd iets dubbel: de gezelligheid dooft langzaam uit, maar achter de schermen draait alles op volle toeren.

🔌 Kabels, Slangen en Chaos

Overal lagen elektrische kabels, waterleidingen, slangen, stekkers… Alles moest losgekoppeld worden, opgerold, gecontroleerd. Ge moet dat zien: een wirwar van draden die de hele week leven in de frituur hadden gebracht, en nu terug netjes in bakken moest verdwijnen.

🍟 In de Frituur: Oprollen, Schikken, Vastmaken

Binnen in de frituur was het precies een mierennest. Mandjes, tangen, potten, kuipkes… alles moest gewassen, gedroogd en op zijn vaste plek. De koelwagen moest herschikt worden: bakken rechtzetten, deuren vastmaken, niets mocht verschuiven onderweg. ’t Was zweten, lachen, vloeken, en toch… ook genieten. Want dat is kermisleven: hard werken, maar met een hart vol warmte ❤️

🌙 Nachtwerk: Op Weg naar de Volgende Standplaats

En dan… terwijl de meeste mensen al slapen… Vertrokken wij in het holst van de nacht naar de volgende locatie. De weg was stil, de lichten van de camion trokken strepen door de duisternis. En ge weet het: op de nieuwe standplaats moest alles diezelfde nacht opnieuw opgebouwd worden. Geen tijd om te rusten, geen tijd om te zuchten. Gewoon dóórgaan. Want de volgende dag moest de frituur weer draaien alsof er niets gebeurd was.

💛 De Ziel van het Kermisleven

Dat is de kracht van de kermis: Opbouwen, afbreken, verhuizen, opnieuw beginnen… En toch elke keer met dezelfde glimlach, dezelfde warmte, dezelfde trots. Het is geen werk, het is een leven. Een leven vol verhalen, vol mensen, vol momenten die ge nooit vergeet.

❤️ Een Ruw Volkje – Maar Met een Hart van Goud

Wat ik het meest heb onthouden? Niet het gewicht van de zakken. Niet het zweet. Niet de lange dagen.

Maar de mensen.

Ze waren ruw in hun woorden, maar zacht in hun daden. Ze oordeelden niet. Ze zagen wie je bent, niet wat je bent. Ze respecteerden je als je toonde dat je wilde werken, dat je wilde deel uitmaken van hun wereld.

En ik? Ik voelde me er thuis. Meer dan op veel andere plaatsen waar mensen mooier praten, maar minder mooi handelen.

Ik vergeet het nooit… Die ene opmerking van de patron, recht uit zijn hart: “Ge zijt de oudste die hier ooit voor mij gewerkt heeft… maar wél de beste.”

Zo’n woorden, dat komt binnen. Niet omdat ze mij op een voetstuk zetten, maar omdat ze tonen dat inzet, karakter en vakmanschap niets te maken hebben met leeftijd.

Het is schoon als iemand ziet wat ge doet met uw handen, uw hoofd en uw hart. En ja… zo’n compliment, dat doet deugd — dat warmt u op een manier die ge niet kunt uitleggen, maar die ge wel heel uw leven meedraagt. ✨

Want uiteindelijk is dat de echte rijkdom in het leven: niet het geld, niet de titels, niet de grote woorden… maar die kleine momenten waarop iemand u zegt: “Ik zie u. Ik waardeer u. Ge maakt een verschil.”

En misschien ben ik dan wel “de oudste” geweest, maar ik was ook degene die elke dag kwam met goesting, met respect, met fierheid in mijn werk.

En dat, dat pakt niemand mij ooit nog af. Dat blijft — zoals een gouden randje rond een herinnering. 💛

Kermisvolk 🎠 Limburg, Geel en Overal Waar de Kermis Ging

We stonden vooral in Limburg. Slechts één keer gingen we daarbuiten — naar Geel. Maar waar we ook kwamen, het gevoel was hetzelfde: Een rondreizende familie, een gemeenschap die elkaar draagt, zelfs al is het leven hard.

Kermisvolk 🌙 Slot – Wat De Kermis Voor Mij Betekent

Als ik terugdenk aan die tijd, voel ik nog altijd die warmte. Die verbondenheid. Die eerlijkheid die je vandaag nog maar zelden vindt.

Ik hou van kermisvolk. Omdat ze me hebben laten voelen dat ik, ondanks mijn leeftijd, mijn verleden, mijn kwetsbaarheid, nog altijd iemand was die meetelde. Iemand die kon bijdragen. Iemand die erbij hoorde.

En dat, beste lezers, is iets wat je nooit vergeet.

Met warme groet, Theo‑Herbots Tienen – Waar verhalen blijven leven ✨

Theo‑Herbots dankt u uit de grond van zijn hart voor uw inschrijving. 

Echt waar… dit betekent meer dan zomaar een naam op een lijst. Het betekent vertrouwen. Verbondenheid. Een stukje warmte dat jij met ons wil delen.

En geloof me… je zal er geen spijt van krijgen. Elke nieuwsbrief wordt met zorg, liefde en een vleugje Tiense ziel samengesteld — alsof ik hem persoonlijk bij jou in de brievenbus kom steken 💌✨

Vergeet niet om na je inschrijving even in je inbox te kijken. Klik daar op de bevestigingslink, zodat je inschrijving helemaal in orde is. Deze extra stap is speciaal ingebouwd om jou te beschermen tegen spam 💛✨

📬 Tip: Kijk ook even in je spambox, soms verstopt het mailtje zich daar.

Met jouw inschrijving geef je jezelf een klein cadeautje: een moment van verbinding, verhalen, foto’s, nostalgie en groeten uit Tienen die je hart raken. Elke nieuwsbrief is een beetje alsof we samen aan tafel zitten met een tas koffie ☕💛 — warm, eerlijk, menselijk.

Wanneer je hieronder via Categorieën binnenstapt, ⬇️⬇️⬇️

kom je terecht op een plek waar mijn levenswerk samenkomt. Druk je erop, dan zie je eerst een warme inleiding tot die categorie… en daarna alle blogberichten die ik in die rubriek met liefde, tijd en ziel heb opgebouwd.

Het is meer dan een menu. Het is een reis door mijn verhalen, mijn foto’s, mijn herinneringen, mijn inzichten — alles wat ik door de jaren heen heb gedeeld met wie hier graag vertoeft.

Elke categorie is een klein universum:

soms nostalgisch, soms speels, soms diepgaand, soms puur praktisch… maar altijd met dezelfde bedoeling: iemand raken, iemand helpen, iemand laten glimlachen.

En hoe verder je klikt, hoe meer je ontdekt. Want achter elke titel schuilt een stukje van mijn leven, een moment dat ik wilde bewaren, een gedachte die ik wilde delen, een gevoel dat ik niet wilde laten verdwijnen.

Dit is mijn digitale thuis. Een plek waar verhalen ademen en herinneringen zachtjes fluisteren. En jij? Jij bent altijd welkom. Mijn deur staat open, mijn hart ook.

om binnen te komen, rond te kijken, te lezen, te voelen… en misschien zelfs iets mee te nemen dat jouw dag een beetje mooier maakt.